"

 

Speel je ook al mee? Op deze site kun je je gratis aanmelden, leuke spelletjes spelen en er nog prijzen voor krijgen ook!!!
Heeeel verslavend....hahaha....klik op de banner hierboven en schrijf je ook in enneh...win ze!!!

 

Wij zijn echte gamefanaten hier! En dan gamefanaat in de grootste zin van het woord:

Van monopoly tot scrabble tot klaverjassen en pokeren maar ook op de computer kunnen we ons mannetje aardig staan!

 

We hebben dan ook bijna elk spelsysteem wel in huis:

Nintendo DS, Playstation 2, Playstation 3, Wii, Gamecube en noem maar op!

We spelen dan ook regelmatig de nieuwste spellen maar ik betrapte mezelf erop dat ik sinds de aanschaf van onze PS3 niet meer zo vaak speelde.

Reden? De meeste spellen zijn echt specifiek voor mannen: oorlogje spelen, voetballen en horrorspellen met zombies, vechten en schieten....

Ik ben dus een beetje verwend wat betreft de spellen...ik wil graag entertained worden!

Nou kreeg ik laatst het spel "Heavy Rain" in handen.....

De titel deed me weinig en gaf ook maar weinig informatie weg over het spel en de leeftijdsgrens van 18 jaar deed me vermoeden dat dit weer zo'n "ikmoetdomwegschietenopzombies" spel zou zijn....

Niets is minder waar!

Ik vind het geweldig...ik ben helemaal verkocht!!!

De beelden zijn zó realistisch, grafisch erg mooi (zelfs zo erg dat ik gisteren gewoon echt serieus medelijden had met één van de hoofdfiguren!)

Vandaag weer de hele middag zitten spelen (mét publiek!) Mijn dochter van 18 en haar vriendje van 19 zaten ademloos toe te kijken en gaven instructies waar ik moest zoeken.

Het is alsof je naar een film zit te kijken! Beiden waren dan ook erg teleurgesteld toen ik om half 6 het spel weglegde om eten te gaan maken hahahaa...

Wat er dan zo geweldig is aan het spel?

Eigenlijk alles!

 

Er is een seriemoordenaar actief die het op onschuldige kinderen heeft voorzien.

Je bent meerdere personages die samen allemaal één verhaal vormen. De rode draad in dit verhaal is de seriemoordenaar (de Origami killer) die natuurlijk gestopt moet worden.

Zo ben je onder andere:

Een prive-detective, een jonge vrouw, een FBI agent én een vader waarvan het zoontje wordt vermist.

 

Elk personage komt voor keuzes te staan: Mag je zoontje éérst tv kijken en daarna zijn huiswerk doen of ben je streng en moet hij het gelijk doen?

En als je de FBI agent bent: Heb je de juiste aanwijzingen gevonden en heb je je werk wel serieus genomen?

En....nog belangrijker....wat zijn de consequenties van jouw keuze?

Er is geen goed of fout...er is alleen maar jouw keuze!

Het spel verloopt dan ook anders als je andere keuzes maakt (wat het allemaal nog spannender maakt!)

Zo zet ik het spel wel eens stop om goed over mijn te maken keuze na te denken!

 

Dit is dus echt een spel voor iedereen!

De leeftijdsgrens van 18 jaar vind ik zelf ietwat overdreven, 16 jaar zou meer passen bij dit spel.

Het taalgebruik is niet uitzonderlijk grof en ook krijg je geen overdreven beelden te zien van bloed, moord en dergelijke.

Wat ook grappig is aan het spel is de besturing van Heavy Rain!

Het gebruik van de joystick doet een beetje aan de Wii denken.....er zijn situaties waarin je een pak sap uit de koelkast pakt die je eerst voor gebruik moet schudden....en dus moet je de joystick...ook schudden!

De besturing is duidelijk maar ook hier geldt weer dat het allemaal nét een beetje anders is dan je gewend bent!

Sommige dingen moet je nou eenmaal met beleid doen! Als je je "zoon" naar bed brengt gooi je natuurlijk de deur niet dicht...maar die trek je zachtjes dicht! Om aan te geven dat je bepaalde dingen "zachtjes" moet doen staan er stippellijntjes om de commandotoetsen in beeld.

Doe je het dan tóch hard....dan zal je zoon wakker worden.

Zo heb je dus veeeel keuzes te maken en zul je je dus door het hele spel heen afvragen of je de juiste keus hebt gemaakt!

Het spel is dus erg gedetailleerd en zeer realistisch!

(Dochter van 18: Zielig he mam....ik vind het zó zielig voor hem!!! zei ze, doelend op één van de hoofdfiguren)

Dat gevoel heb ik dus zelf ook wel een beetje....je zit zó in het verhaal en je wilt dus ook écht de moordenaar ontmaskeren.

Ik vind de Playstation 3 dus weer leuk! Heeeeeel erg leuk zelfs en kan niet wachten tot de kinderen naar bed zijn en ik het rijk alleen heb!

Wat mij betreft mogen er nog veeel meer van zulke spellen komen! Dit is niet het zoveelste schietspel waarbij je dus verder niet hoeft na te denken...dit vraagt veel meer van je:

- Intelligentie - Strategie - Snelheid van denken !!

 

 

 

 

Mijn jongste zoon hoort mij lyrisch praten over dit spel en toen we van de week bij de lokale speelgoedwinkel stonden zag hij zijn kans waar!

Hij pakte een PS3 spel (waar met grote letters opstond dat je toch echt 16 moest zijn terwijl hij zelf pas 10 is), trok zijn allerliefste gezicht en vroeg toen met zijn leukste stemmetje;
"Mag ik deze kopen van mijn verjaardagsgeld?"

Uiteraard antwoordde ik dat hij dan toch echt nog 8 jaar moest wachten!

Elk spel wat hij zo nodig wilde hebben had een vergelijkbaar etiket:

16 jaar en ouder.......18 jaar en ouder.....

Met elk spel wat ik voor hem afkeurde betrok zijn gezicht meer en meer!

Bij het vijfde spel werd ik wat pinniger: "Man...loop niet zo te zeuren..je bent te jong voor die spellen!"

"Maar waarom dan?" jengelde hij.

Eh...dat wist ik eigenlijk niet precies....waarschijnlijk het taalgebruik bedacht ik maar daar hoefde ik niet mee aan te komen bij hem. Op school hoorde hij de meest gruwelijke scheldwoorden in diverse talen dus antwoordde ik hem dit:

"Nou gewoon, in die spellen worden mensen vermoord, er wordt gescholden, er gebeuren gewoon gruwelijke dingen in die spellen waar jij dus te jong voor bent!"

Hij trok een spel uit het rek en met rode wangen riep hij: "En deze dan? Daar wordt helemaal niet in

ge-vermoord! Deze heb ik namelijk al gespeeld bij vriendje X. !"

Ik haalde mijn schouders op....wat ik nu ook zou zeggen zou me vast niet helpen...

Ik deed nog een poging:

"Ik wil dat je gewoon "leuke spellen" doet....gewoon voor jongetjes van 10 !"

Hij fronste en met een boos gezicht zei hij: Tjongejonge zeg...ik mag ook niks van jou!!!!

Als het aan jou lag moest ik nog een helm op als ik een boek ging lezen!!

Ik schoot in de lach (wat hem uiteraard nog bozer maakte)

Eenmaal thuis was hij het alweer vergeten en deed hij weer gewoon wat jongetjes van 10 doen:

voetbalplaatjes ruilen!

 

 

 

 

 

 

 

Ken je die film....Groundhog Day?  

Dat is die film waarin een man elke dag exact hetzelfde beleeft. Elke dag ziet hij op de hoek van de straat dezelfde man lopen die hem op dezelfde manier groet....De eerste tien dagen zegt hij netjes gedag terug.....de dag daarna slaat hij hem in elkaar (de volgende dag begint het toch weer opnieuw)

 

Zo'n dag had ik dus gisteren!

Ik werk in de thuiszorg en moest gisteren invallen voor iemand anders en kwam daardoor bij een "nieuwe" cliënt.

Ik stelde me netjes voor aan de oudere dame die verrast op mijn naam reageerde:

" Oooh..." riep ze uit, "ik heb een nicht die ook zo heet! Die is getrouwd met een kapitein maar die zijn naar Canada geemigreerd!"

Ik reageerde geinteresseerd: Goh...nou, misschien zitten ze dan nu wel bij de Olympische Spelen! grapte ik tegen haar.

Ze glimlachte vriendelijk terug en bood me een kopje koffie aan.

Zodra de koffie voor me stond vroeg ze me: "Hoe heette je ook alweer?"

Beleefd stelde ik me nog eens voor en bij het horen van mijn naam zei ze: Oooooh, das makkelijk te onthouden! Ik heb een nicht die zo heet!!! Ze woont niet meer hier hoor...haar man is kapitein en ze zijn verhuisd naar Alaska. Eh...nee...niet Alaska....

Ik twijfelde....zou ik Canada zeggen? Of gewoon de oude dame in haar waarde laten en het haar zelf laten oplossen?

"Canada!" riep ze uit.

Ik knikte vriendelijk en zei: Goh...dat is niet naast de deur zeg!

Ik pakte het theelepeltje van mijn schoteltje en roerde in mijn koffie. Ze vertelde over Indonesie...dat ik daar écht eens heen moest omdat het zooo mooi was en dat er daar 4 eilanden lagen naast elkaar die ik niet mocht missen!

Ik nam een slokje koffie en verslikte me bijna toen ze zei:

"Goh....jouw naam zal ik wel niet vergeten!!! Ik heb een nicht die ook zo heet!"

Ik hield de koffie in mijn mond en vergat het door te slikken.

"Ze is verhuisd hoor" vertrouwde ze me toe. "Ze is namelijk getrouwd met een...een...."

Fronsend keek ze voor zich uit.

Ik hield me in....ik wilde CANADAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA roepen....maar knikte vriendelijk en afwachtend.

Na het stofzuigen moest ik weer gaan zitten van haar.

"Ik had je koffie moeten geven!" zei ze beschaamd.

"Dat heeft u gedaan hoor!" zei ik vriendelijk maar desondanks ging ze toch weer nieuwe koffie zetten.

"Wil je een koekje?" Ze hield de bus koeken voor mijn gezicht en inmiddels maakte ik voor de vijfde keer hetzelfde grapje: Nee hoor, dankuwel, ik heb al zo'n dikke kont!"

Ze lachte. (voor de vijfde keer inmiddels)

Hmm...dat was wel ideaal publiek natuurlijk, bedacht ik. Je vertelt gewoon nonstop hetzelfde grapje...en niemand die doorheeft dat je dat al tig keer gezegd hebt!

Ze begon over de eilanden bij Indonesie voor de derde keer en ik begon er zowaar de lol van in te zien!

Enthousiast riep ik: Ooooh...bedoelt u die vier eilanden bij elkaar daar???   "

Verrast keek ze me aan: "Ken je die?"

"Ja hoor,loog ik, daar heb ik al veel over gelezen!"

Ze knikte goedkeurend naar me...zo'n slimme hulp had ze nog nooit gehad!

Toen ze wederom over haar nicht begon maakte ik haar verhaal af:

"Ja..je hoort vaak dat zulk personeel naar het buitenland verhuisd...Canada en zo"

Ze keek me bewonderend aan....Ik steeg met de minuut in haar achting!

Ze keek op de klok: "Heb je trek in koffie?"

Ik vertelde haar dat ik dat écht al had gehad en ze bood me een koek aan.

De wijzers leken voorbij te kruipen....en ik dook haar badkamer in om nu toch echt eens wat werk te verrichten.

De grond van de badkamer was bezaaid met flessen...maar waar ik ook keek: géén schoonmaakmiddelen?

"Mevrouw, waar kan ik uw schoonmaakmiddelen vinden?" vroeg ik.

"Heb ik niet" zei ze...het is hier schoon zat! Ik keek het aftandse flatje rond. Toegegeven...het zag er schoon, maar wel oud uit.

"Wat kan ik dan voor u doen" riep ik vertwijfeld uit. Zal ik afwassen, kleren wassen, strijken?

"Ga maar lekker zitten hoor' zei ze...ze pakte de bus van tafel en keek me aan:

"wil je misschien een koek?"

 

 

 

 

 

 

Een workshop koken...of "kookclinic" zoals men dat zo mooi noemt is helemaal in!

Nou had ik in December meegedaan met een gedichtenwedstrijd waarbij zo'n kookclinic te winnen was en tot mijn grote verbazing werd ik tot één van de winnaars gekozen.

De exacte prijs:

- Met drie vrienden (of vriendinnen natuurlijk) naar deze kookclinic Spaans koken!

Geweldig en het duurde niet lang of ik had drie vrijwilligers (hahaa) die dat wel mee wilden maken!

Mijn vriendin (die bij mij in de straat woont) wilde graag mee en een vriendin uit Leiden met haar man wilden ook wel eens leren hoe je nou Spaans moest kokkerellen!

 

We hadden geluk want het was redelijk aan te rijden (zo'n drie kwartier) en met een (nu nog) lege maag gingen we op pad. De vriendin uit Leiden (plus man) arriveerden korte tijd na ons op de plek van bestemming dus wat ons betrof konden we beginnen!

 

De kokkin (bekend uit een landelijk dagblad) en haar dochter schonken een drankje voor ons in en het was nog even wachten op de andere kandidaten. (Er zouden die avond 3 prijswinnaars met elk 3 vrienden komen, dus in totaal 12 mensen)

 

Tot zover ging het goed..........maar vanaf dat moment begon alle "ellende"....

De recepten die we zouden maken werden besproken en ik voelde al nattigheid:

- Romige soep van blauwe schimmelkaas met peer (?? wie verzint zoiets?)

- Kip met sinaasappelsaus en knoflookaardappelpuree (? NEEEEEE gééén sinaasappelsaus over mijn kip!!!)

- Kroketjes met chorizo

- Chocoladelolly's en nog diverse andere chocoladegerechten

 

Ach, dacht ik nog...je moet alles eens proberen en vol goede moed gingen we aan de slag.

Per viertal kregen we een recept te maken (wij kozen de kroketjes) en dat leek me nou geweldig!

Want als je eenmaal wist hoe je kroketjes zelf moest maken kon je dat thuis later natuurlijk nog es herhalen met kip, groenten, kruiden en weet ik veel wat nog meer!

 

Ik las vluchtig het recept door en mijn vriendin J was alvast begonnen.

In de keuken (die we dus moesten delen met de andere kandidaten) was het een drukte van jewelste. Iedereen graaide naar de ingredienten die we moesten delen met elkaar (heeeel handig...een kilo bloem waar iedereen iets van nodig heeft...zou het nou niet handiger geweest zijn als iedereen gewoon alvast afgemeten deeltjes had?)

Ik begon hardop te lezen wat er allemaal in het pannetje moest en even later stond J. druk te roeren.

Daar stonden we dan.....3 man met de armen over elkaar....en 1 druk aan het roeren.

Nu het water......nu de bloem....zal ik de melk maar afmeten?

Ik pakte een maatkannetje en begon de melk af te meten.

Het volgende ingredient op het lijstje was bouillon. Waar haalde ik nou zo gauw bouillon vandaan??

Mijn ogen vlogen over de tafel en opeens kon ik me herinneren dat ik daar een voor mij onbekende fles had gezien. Er stond tekst in het Frans op (shit....had ik nou maar opgelet op school vroeger) en aan het etiket kon ik zien dat het bouillon moest zijn.

J. had inmiddels spierballen van het roeren en wachtte met smart op de bouillon.

Ik pakte het maatkannetje weer en spoot een half liter bouillon in de kan totdat er een stem door de keuken sneerde:

"heb je daar wáter bij gedaan????" De kokkin keek me met grote ogen aan.

"Ehm..nee?" antwoordde ik hulpeloos. (moest daar water bij dan? waar stond dat dan?)

"Daar moet water bij hoor....nu heb je voor wel 30 liter bouillon daar afgemeten!"

Ze trok het maatkannetje bij me vandaan en riep met afschuw: "Heb je daar al iets anders in afgemeten?"

Ditmaal fluisterde ik bijna onhoorbaar: "Ehm..ja...de melk..."

Met een gezicht vol afschuw keek ze me aan: "Weet je wat dat kost??????? Die fles kost 20 euro hoor!!!!!"

 

Het schoot eruit voor ik er erg in had:

"Ohja? Nou, zet maar op de rekening" blafte ik terug.

Voor mij stond het vast: dit zou geen gezellig avondje meer worden!

J. stond nog steeds driftig te roeren in het pannetje met brij en wij (andere drie) stonden erbij en keken ernaar.

Het was niet dat we niks wilden doen...maar we kónden niks doen.

Een kwartier later stonden we dus nog steeds met de armen over elkaar toe te kijken hoe de inhoud van het pannetje langzaam maar zeker in ragout veranderde.

Ik las het recept nog eens door....dit konden we toch onmogelijk met zijn vieren gaan doen??

Dit was het werk van één...maximaal twee personen?

Volgens mij kwam de kokkin ook tot deze conclusie want na een tijdje sprak ze ons aan en vroeg of we alvast één van de desserts wilden maken.

Nou, dat leek ons wel wat en we kregen een nieuw recept in onze handen gedrukt:

Chupa chups...ofwel lolly's maken!

Ach ja...het was niet wat ik in gedachten had toen ik aan Spaans koken dacht, maar hey...we hadden tenminste wat te doen!

Dit was het recept: (ongelogen!)

cruesli

gemengde noten

chocolade

stokjes

 

Gooi de cruesli en noten door elkaar, giet hier de gesmolten chocolade overheen, stokje erin en hard laten worden.

 

????? Was dit een grap? Dit is toch geen koken???

Mijn vriendin D. fluisterde: er is te weinig chocola? Er moeten nog meer desserts gemaakt worden met die chocola, dus hoe moet dat nou?

Ik raadpleegde de kokkin: we kunnen de stokjes nergens vinden...en er is niet genoeg chocola?

We moesten het er maar mee doen, antwoordde ze en ach....het konden toch ook pindarotsjes worden??

Mijn vriendin kwakte de cruesli en noten in een bakje, goot de chocola eroverheen en schepte met een lepel de mini hondendrolletjes op aluminumfolie.

Eén van de andere prijswinnaars (die waarschijnlijk uit een plaats als Bloemendaal kwam gezien het accent)

kirde bij de aanblik van de 20 drolletjes op het folie : Oh wat prachtig zeg...het lijkt wel kerstversiering!!!

D. was me voor...."Ohja? zei ze, volgens mij lijkt het meer ergens anders op"

Ook ik kon niet achterblijven: "Nou...ik weet niet wat u met kerst aan de muur heeft hangen dan...maar dan denk ik dat ik het wel thuis vier...."

De sjieke dame ging verder: "Wat kunstig zeg....zijn jullie daar nou lang mee bezig geweest?"

"Ohja...vreselijk lang!" kirde ik terug. "Ik ben er gewoon moe van, het was zoveel werk!"

D. schoot in de lach....en gaf me een veelbetekende blik. Hieruit begreep ik dat de kokkin achter me stond.

Het maakte me niks meer uit....dit was gewoon een drama avond....niks gezellig, niks samenwerking en al helemaal niks Spaans!

De kokkin voelde volgens mij nattigheid en begreep zelf ook wel dat dit een fiasco was. Ze kwam daarom naar ons toe en vroeg op kinderlijke wijze aan D. en mijzelf: "Willen jullie anders zelf mayonaise maken??"

D. begon te stralen. "Ja!!! Leuk....dat doe ik thuis ook wel eens en ben benieuwd of ik het goed doe!"

Enthousiast keek ze mij aan...."Oh, dat vind ik écht leuk" zei ze.

"Nou meid...ga jij dat toch lekker maken, ik kijk wel hoor....dan leer ik nog es wat" zei ik en ik knipoogde naar haar.

Verwachtingsvol stond mijn vriendin naast de kokkin en ik bleef kijken naar hoe je dat nou maken moest.

De kokkin pakte een maatkan, goot deze vol met olie, mosterd en eigeel en zette er een staafmixer in.

Ze keek mijn inmiddels stomverbaasde vriendin aan en zei toen de historische woorden:
"Druk maar op het knopje".....

 

Ik onderdrukte een aanval van hysterisch opkomende lach en zei toen: "Ja, druk maar....dat kan jij wel!"

Mijn vriendin begon te lachen.....en ook ik kon het nu niet meer inhouden.

 

Wat een ongelooflijk idiote avond....en toen moesten we nog aan tafel!

We hadden inmiddels behoorlijk dorst gekregen van het lachen en vroegen dus om een drankje maar dat bleek wonderbaarlijk op te zijn....(heel vreemd...want wij vieren hadden echt nog niks gehad behalve dan een alcoholische versnapering)

Ja, zei de kokkin doodleuk, ik had verwacht dat jullie meer alcohol zouden drinken! (ehm....girlfriend...we zijn allemaal met de auto hoor...wát denk je zelf?)

Het eten was zoals we dachten: blauwe schimmelkaas met peer smaakt dus ook echt naar schimmel met peer...Het enige wat echt lekker was waren de kroketjes (dankje J. en H.)

Ook ons toetje...de pindarotsjes  smaakten prima.

De kip had ik graag weg willen spoelen met een drankje, maar ja...dat verhaal kennen jullie al...

 

Eindconclusie:

Op ons avondje SPAANS koken hebben we heerlijke pindarotsjes gemaakt én mijn vriendin weet inmiddels hoe ze een staafmixer moet gebruiken.

OLÉ!

 

Eigenlijk vind ik er geen zak aan....heel dat Kerstmis niet.

Ik ben niet gelovig (en Kerst heeft nou eenmaal een religieuze geschiedenis) en bovendien hebben we Sinterklaas al...dus weg met die onzin!

Maar ééns in de zoveel tijd, als er sneeuw valt, als ik lekkere warme chocomelk heb (met een toefje slagroom natuurlijk) en alles lijkt op tijd te lukken (een betaalbare boom op de kop kunnen tikken, kadootjes liggen ingepakt mooi te wezen onder de boom, kerstkaarten donderen niet om de haverklap van de muur) dan heb ik er wél zin in.

Dit jaar heb ik weer eens zo'n jaar....Ik heb dan ook bloedig op mijn raam zitten schilderen zodat je als je langs mijn huis loopt getrakteerd wordt op een raamgroot schilderij in kerststijl natuurlijk!

Ook de boom staat zowaar en raakt voor het eerst in tijden geen plafond waardoor de piek wel een knakworst lijkt en ook de naalden zitten er nog aan!

 

Het hele plaatje klopt dus.

En dat klopt nou net niet! Want er gaat altijd wel iets fout....of de kransjes zijn er uitgevreten door onze visite of de kat hangt in de ballen....

Ik zit dus met angst en vrezen de kerstdagen af te wachten.....en hee....als je dan toch op het "noodlot" wacht....waarom dan niet gelijk het noodlot aantrekken?

 

Ik keek mijn dochters aan: "Zou het niet grappig zijn om iemand in Nederland een kerstkaart te sturen die we helemaal niet kennen?"

Mijn dochters keken me ongelovig aan...."Ja...en dan? Wat hebben we daar nou aan?" antwoordde de oudste dochter.

Ik trok mijn gemeenste gezicht: Neeeee.....we sturen een kaart maar zetten er gewoon onze naam en adres onder! Kijken of we een kaartje terugkrijgen

 

Mijn dochter schoot in de lach...Nee mam...dat ga je niet écht doen!!!! riep ze.

Eigenlijk dom van haar....want natuuuuurlijk gaat haar moeder dat doen!

"Roep eens een plaatsnaam" riep ik naar de oudste.....en "roep jij eens een straatnaam waarvan je denkt dat ie veel voorkomt!" riep ik naar de jongste...

En zo kwam het dat we verleden week op www.telefoongids.nl domweg een plaatsnaam invulden.....een straatnaam waarvan je weet dat die er in elke plaats is....en zo kwamen we aan een naam en een adres.

Met liefde hebben we ons adres op de kaart gezet en de envelop beschreven...

En nu maar wachten.....krijgen we een kaart terug of niet?

Wat zullen die mensen nou denken?

Hee Piet...is dat niet een nicht van jou? Of joh...is hij niet van de voetbal?

En goh...woonden zij niet in...???

Ik zou die gezichten van die mensen wel willen zien....

Maar goed....lieve lieve C.S. uit A.....het is maar een grapje...maar wie weet....houden we er nog een leuk "kaartcontact" aan over...grijnsss

 

 

 

Vanmiddag even mijn tante en oom bezocht...

Ben ik net onderweg, gaat mijn mobieltje!
Jaja blabla...Skyradio hoor ik nog net....mijn hart stopt...(ademen trouwens ook) en het enige wat ik nog kan wauwelen is....ehh...ja...eghhmm..... oh?
Of ik meegedaan heb met een prijsvraag?
Ja....(met zoveel denk ik!) maar ik zeg: Ja....maar van schrik weet ik nu niet meer precies met wat?
"Iets van Finland" ? zegt de mevrouw aan de andere kant...
Koortsachtige probeer ik te bedenken wat dat ook alweer was?
Een date met een rendier? Skivakantie? Een gewei voor 6 personen??

Stamelend antwoord ik dat ik inderdaad heb meegedaan en kort daarna zegt deze mevrouw:
Nou...gefeliciteerd! Jij gaat 8 dagen naar Finland én met een excursie de Kerstman bezoeken!

Nu stotter ik nog meer....: oooh echt?????????? Oooh wauwww///ik ben zo blij mevrouw...ik zou u wel willen zoenen!!!
De mevrouw lacht...ik nu zelf ook!
Alle gegevens worden doorgenomen en het wordt zo snel mogelijk allemaal geregeld..
En ohja....we vertrekken al op 17 Januari!

Ik heb dus een berg te regelen morgen!!!!
Uhm...iemand nog een tip waar ik moonboots, een skipak en thermo-ondergoed kan krijgen tegen een spotprijsje?

Ik ben humorloos. Ik heb absoluut géén gevoel voor humor....en zelfs al zou ik maar een greintje aanleg tot moppentapperij, ongein of andere grappige humorperikelen hebben....dan zou ik daar nu ook zeker aan twijfelen.

Voorheen vond ik mezelf erg grappig, witzig en kon zelfs vreselijk om eigengemaakte grappen lachen, maar daar is nu een einde aan gekomen. Punt.

Hoe ik tot deze conclusie ben gekomen?

Zucht...het begon allemaal verleden maand.

Ik won namelijk toegangskaarten voor The Blues Brothers on tour.

Daar stelde ik me nogal wat van voor, want de film vond ik gewéldig! Ik verwachtte dan ook een daverende show met natuurlijk de liedjes afgewisseld met stukken toneel (zoals in de film). Er stond immers niet voor niets overal met grote letters: The Blues Brothers Theatershow (Musical!)

Niets was minder waar....

Het begon met heel flauwe grappen waar andere mensen erg om moesten lachen....(ik denk dan nog: ach...die zijn niet veel gewend....of: ach...wat leuk voor die mensen....die zijn een dagje uit van de stichting!)

Maar goed....smaken verschillen en iedereen zong enthousiast mee met de liedjes.

Mijn man fluisterde halverwege: Kunnen we de grote verdwijntruc niet doen? Onze jongste zoon vond het een spektakel....gebiologeerd keek hij naar het podium...naar die twee lompe mannen die daar liedjes stonden te vertolken...(of was hij toch meer geinteresseerd in zijn zakkie snoep?)

Kort daarna kocht ik kaarten voor Comedy Night. Verscheidene (beginnende?) cabaretiers zouden dan korte "stand up comedy" doen en omdat het best in de buurt was gingen we voor deze kans.

De enige plaatsen die nog beschikbaar waren waren de stoelen op de eerste rij?

"Dan zit je zeker de hele avond met je giechel omhoog te kijken" vroeg ik aan de cassiere....maar ze schudde haar hoofd stellig.

"Nee, maar de kans is groot dat je natuurlijk "de lul" bent die avond" antwoordde ze.

Ik besloot het erop te wagen en vol goede moed gingen we dus naar een "avondje lachen".

Op het podium verschenen één voor één vreselijk zenuwachtige jongens die hun uiterste best deden om ons aan het lachen te krijgen wat uiteraard de tegenovergestelde werking had. Het daverende lachen bleef uit en er kwam een bescheiden giechel voor in de plaats...

Tuurlijk, af en toe zat er een geweldig leuke grap tussen (hoewel ik mij er maar ééntje kan herinneren) en toen er een meneer (waar ik de naam dus ook alweer van vergeten ben) uit Friesland kwam die daar een kwartiertje grappig kwam doen had ik het wel weer gezien.

Hij begon over zijn "dorp" en de grote stad, over het gedrag van "stadsen" en even keek hij naar mij.

Waarschijnlijk kreeg hij ter plekke een brainwave want hij kwam op het geweldig grappige idee om de volgende grap te maken:

"Ja....hier hebben de vrouwen meer ijzerwerk in dan de koeien bij ons!" (daarmee doelend op mijn neusringetjes en oorringen)

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en bleef hem aankijken zonder te lachen...

Hij keek terug als een konijn in het licht van koplampen.......

 

Kom op zeg....er viel toch nog wel wat te lachen in Nederland?

Mijn man verraste mij kort daarna met kaarten voor een toneelstuk: De gebroeders Karamazov.

Het klonk leuk en zou ook gezien het verhaal best leuk moeten zijn?!

Voor het theater in Rotterdam stond een grote groep jongeren die naar hetzelfde stuk gingen.

Nou zaten we goed hoor....kom op...als zelfs die jonge gasten allemaal gaan zou het zeker goed komen!

Eenmaal op ons plekkie (naast een uitermate kakkineus koppel van boven de 50 en een kudde jongeren) wachtten we in spanning af.

Het gordijn ging open en op het toneel stond een groepje mensen te doen alsof ze aan het timmeren waren.

Ze schoven geluidloos aan tafel, pakten hun "lunch" uit hun lunchbox en begonnen nog steeds stil aan hun boterhammen te knagen.

Op de achtergrond reed een volwassen man op een driewieler rond.

Grappig...dacht ik nog! Drie minuten later begonnen ze aan hun tweede boterham en nu begon ik toch ongerust te worden.

Stilzwijgend keken ze de zaal in en ik voelde een onbedaarlijke lach opkomen.

Ik wist het te minimaliseren tot een bescheiden lachje en eindelijk....éindelijk begonnen ze te praten.

De man stapte van zijn driewieler en verdween van het podium om even later in een priestersjurk te verschijnen terwijl hij een kerkelijk liedje blérde.

Ik weet het...ik kan er niks aan doen maar op dat moment verlies ik mijn aandacht voor het toneelstuk en er komen alleen nog maar irrelevante dingen in me op, zoals: wat heeft die vrouw rare sokken aan?

Zou dat nou expres zijn of had ze vanochtend niet zoveel tijd bij het aankleden?

Goh...die man op die driewieler leek sprekend op de moeder van mijn schoonzus...?!

Ik fluisterde in mijn man's oor: die man lijkt sprekend op de moeder van *****.....mijn man schoot in de lach.

Zo bleven we samen even grinniken en ik probeerde op mijn horloge te kijken wanneer het pauze zou zijn.

Ik glimlachte lief naar mijn man en maakte een gebaar dat ik hem iets wilde zeggen, hij bracht zijn hoofd tot vlakbij mijn mond en ik siste in zijn oor: Ik ga je straks vreselijk pijn doen omdat ik dit moet doorstaan!

Hij gniffelde en kneep in mijn hand.

Een uur en drie kwartier (!!!!) later was er pauze en we besloten het ellendige stuk uit te zitten, het kon toch niet lang meer duren???

Ach...het was niet slecht....en zeker wel goed geacteerd, maar gewoon veel te zware kost met al die Russische namen en kerkelijke uitspraken.

Na de pauze bleek dat er meer mensen er niet meer tegen konden...de zaal was een stuk leger....

De jongeren bleken verplicht te moeten kijken naar het stuk in verband met CKV (cultuurvorming voor school).

Eergisteren gingen we naar Brigitte Kaandorp en dat heeft me dus echt geknakt. Door Brigitte weet ik dat het aan mij ligt. Ik ben een chagrijnige doos, een humorloze trut en het komt nooit meer goed met mij!

Bij binnenkomst in het theater kregen we een Kazoo, die zouden we nodig hebben voor de show?

In de zaal zaten zo'n paar honderd man op de Kazoo te blazen of het het laatste was wat ze in dit leven zouden doen.

Ik viste het ding op uit mijn tas en blies en blies...maar geen geluid? Ik probeerde de andere kant maar ook nu bleef het kreng stil?

"Geef de jouwe es" zei ik tegen mijn man maar ook zijn Kazoo bleef zwijgen.

Ik draaide me om om te zien hoe je dat kreng nou precies moest gebruiken maar wat ik ook deed....helemaal niks noppes nada.

Mijn man nam het ding over en begon het te ontleden....trok het ventieltje eruit en het vloeipapiertje en blies eveneens als een gek. De vrouw naast hem begon te lachen: Je moet er in praten hoor!!! zei ze lachend.

Even later maakten we inderdaad net zo'n irritant geluid als de andere 30000000 mensen daar waardoor het leek alsof we in één groot hommelnest zaten.

De show begon....hehe....éindelijk zouden we gaan lachen!!!! Maar Brigitte was niet grappig?

Nouja...dat vonden wij dan....want toen ze het liedje "Grote blote man" ging zingen kregen de twee dames van middelbare leeftijd naast mij een acute baarmoederverzakking van de slappe lach!

Vol verbazing keek ik naar de mensen om mij heen die zodra Brigitte het woordje "bloot" gebruikte met hoogrode konen zaten te schateren.

Na de voorstelling waren mijn man en ik het dan ook helemaal eens: Het was niet leuk!

Tuurlijk waren er best grappige dingen, maar verder dan een glimlach ben ik die avond niet gekomen?

Zeker niet toen we bij terugkomst bij de auto een bekeuring ontdekten onder de ruitenwissers....de politie had dus ook al geen humor!

In stilte reden we weer naar huis. Onderweg besloot ik de avond wat "op te leuken" en haalde de Kazoo uit mijn tas.

"Ik denk dat ik vanaf nu elk liedje met de radio mee ga zitten Kazoo-en" zei ik en hield uitdagend de Kazoo voor mijn mond!

Mijn man antwoordde: "Als jij dat zo graag wil, dan rij ik speciaal voor jou een stukje om hoor....kan je het lekker lang doen!"

Ik besloot om hem niet te laten winnen en begon enthousiast op dat idiote ding te tetteren op het liedje van Queen"s : Who wants to live forever?

Mijn man's mondhoeken schoten omhoog en hij deed zijn best om niet te lachen wat mij ertoe bracht om ook het volgende liedje als een debiel mee te hummen. Ik moest inmiddels zo erg lachen dat er niet meer dan een hum....lach...hum uit kwam en mijn man pakte me terug door de rotonde twee keer te nemen en ons huis expres voorbij te rijden.

"Fijn!" gierde ik, "kan ik lekker nog een liedje meedoen!" wat hem weer bij zijn positieven bracht en snel naar huis reed.

Eenmaal thuis maakten we snode plannen wat we allemaal met die Kazoo konden doen....waardoor ook de kinderen de volgende dag drie kwartier op dat stuk plastic stonden te blazen voordat we vertelden hoe het moest. Gelachen dat we hebben!!!

Dus ja...ik geef het toe: ik moet niet meer lachen om "gewone" dingen, suffige grapjes en geroutineerde cabaretieres.....ik verzin mijn eigen grappen wel!

Kazoo voorzichtig....tot later!

 

 

au·tis·me het; o ontwikkelingsstoornis waarbij contact met de buitenwereld en communicatie niet of moeizaam plaatsvinden

au·tist de; m,v -en iem die gekenmerkt is door autisme

 

Ik weet het zeker: Ik ben een autist!

Ik kan uren gebiologeerd naar een Nintendo DS schermpje staren, mijn haar dubbelbuigen als een lusje en ermee langs mijn neus strijken en ben erg gehecht aan bepaalde dingen zoals het formaat van mijn krant (WAAROM ALGEMEEN DAGBLAD.....WAAROM????????),

en ook mijn bekers staan op volgorde van kleur in de kast....mijn borden (zucht...ik heb 6 verschillende kleuren borden) mogen niet met dezelfde kleur op elkaar in de kast staan.

Het is zelfs zo erg dat als ik de tafel voor ons dek en er staan twee dezelfde kleur borden aan één kant van de tafel dat ik ze omwissel!

Ook heb ik een bepaalde manier van opmaken : ik begin altijd met mijn lippenstift! (ja...das echt ergggg logisch...NIET)

Ik zal nooit eerst mijn rechterschoen aandoen en dan pas mijn linker, melk drink je uit een beker (en dus niet uit een glas) en als je graag oud wilt worden dan zet je mijn vieze borden niet op elkaar na het eten....maar náást elkaar!

Zo kan ik nog wel even doorgaan....

Maar zo nu en dan zie ik dat andere mensen net zulke rare tics hebben als ik!

Zo liep ik laatst met mijn moeder in een winkelcentrum toen we besloten om bij een groot warenhuis iets te gaan drinken. Het meisje voor ons in de rij bij de kassa had een leuk, hip wit shirtje aan, maar wat stak er nou aan de achterkant uit?

Het plasticje waar ooit het prijskaartje aan had gehangen!

Ik probeerde me in te houden....mijn moeder was erbij! Mijn vingers jeukten!!!

Ik kon me niet langer meer bedwingen...keek mijn moeder met een veelbetekende blik aan en toen naar het plasticje en samen probeerden we behendig het plasticje uit haar shirt te werken.

Waarschijnlijk toch iets te lomp, want het meisje draaide zich abrupt om en keek ons vragend aan.

"Je plasticje!" mompelde ik schaapachtig, "je plasticje stak uit".

Verbaasd en ongelovig keek ze ons aan. "Kijk!" zei mijn moeder opgetogen, en ze stak het plastic staafje triomfantelijk omhoog, "ik heb hem!".

Toen we even later gingen zitten met ons drankje viel het me op dat het meisje een stoel koos die het verst van ons af stond...

 

Toch kan ik het gewoon niet laten. Gekke opmerkingen maken (op echt vreselijk ongeschikte momenten!)

(Van de week tegen een buurman die op punt van scheiden staat:

Ik reed de straat in en zag hem in de achterbak van zijn auto zitten. Met een schroevendraaier probeerde hij wat aan zijn boxen te doen....maar ik kon het niet laten en zei:

"Sjezus....die scheiding gaat snel zeg!!! Is dat nou je slaapkamer of je woonkamer nu?)

Gelukkig kon hij erom lachen....

 

Woordgrappen....gewoon om te kijken wie ze snapt en wie niet! Zo zei ik van de week aan tafel (terwijl ik deed alsof ik mijn neus snoot in het tafellaken: 's Not Real! (klinkt dus als: Snot real!)

Mijn zoon (van 9) schoot in de lach....en kon ook nog uitleggen waarom ie lachte....

Gelukkig....we hebben dus nog zo'n autist als ik zelf ben in het gezin...

Ook mijn dochters pikken mijn trekjes over: alle messen dezelfde kant opleggen in de besteklade.

En als ik mijn schoonzus écht wil pesten dan hoef ik alleen maar aan haar "valletjes' te zitten (vitrage).

Want die zijn afgemeten...elke plooi is even groot!

Mijn schoonmoeder kreeg ik vroeger gek door al haar koelkastmagneetjes ondersteboven terug te hangen en bij mijn andere schoonzus hing ik alle tegelspreuken achterstevoren terug op het toilet.

De telefoon opnemen met rare stemmetjes en dan de gekste dingen zeggen:

- Met Vanessa's sexshop....met Vanessa zelluf!!!

Of:

- Harry's bar!

 

Ook deze is leuk als je zeker wilt weten dat ze ophangen:

- In een onverstaanbaar taaltje allerlei gekke woorden opratelen:

Radakishru.....chori ham korizee!

En als er dan niets gezegd wordt: Gangenagee! Bilki Batti!

Als iemand dan stamelt dat ie verkeerd verbonden is dan gewoon antwoorden met je eigen stem en zeggen:

Okee joh...geeft niet! (en dan pas ophangen!)

 

Allemaal rare trekjes dus!

En eigenlijk wil ik de krant als eerste lezen....want als een ander hem eerst heeft gelezen en de bladzijden niet netjes op elkaar heeft gelegd dan krijg ik er de balen van!

Dan is ie "slordig".....en slaan die bladzijden niet meer lekker om!En eerlijk: let jij nooit op met welke voet je begint als je de trap op gaat? Of loop je wel eens zó dat je geen lijntjes raakt? Ik ken mensen die stoplichten onderweg tellen....

Heerlijk......ik ben niet de enige autist!!!!

 

Een tijdje geleden heb ik eens een artikeltje geschreven over de liedjes van de minidisco in de hotels in het buitenland. Ik heb gemerkt dat er veel vraag naar is. Omdat ik de rotste niet ben wil ik je graag helpen...

Mocht je dus op zoek zijn naar een speciaal liedje.....zet hieronder dan de stukjes tekst die je nog weet uit het liedje.....de taal waarin het gezongen werd en alle andere info.

Ik zorg dan dat ik zo snel mogelijk het liedje hier zal plaatsen (en hoe je er eventueel aan kunt komen)

 

Ik ben gek op tv-series! En dan vooral de series zoals: Lost, Prison Break, Medium, Ghost Whisperer en 4400...maar ook films kunnen mij wel bekoren.

Een enkele keer ben ik dan ook in de bios te vinden en zeker met films zoals Harry Potter en Lord of the Rings!

Deze week was het twee keer feest: eerst met mijn jongste telg naar Harry Potter en de Halfbloed Prins...en eergisteren met mijn man naar Public Enemies (met cutey Johnny Depp).

Heb je wel eens geprobeerd te gaan zitten in een bioscoopstoel met een grote bak popcorn in je linkerhand, een flesje drinken in je rechterhand, een tas over je schouder en een jas over je arm?

Niet doen...da's geen succes! Trust me...

Maar 5 minuten later (en een klein laagje popcorn minder wat snerpend piepte onder mijn rubberzolen van mijn schoenen op de grond) zat ik dan eindelijk.

De zaal was halfvol en ik kan er echt niks aan doen....maar ik krijg altijd vreselijk autistische gedachten in een bioscoop:

Mag ik mijn arm nou wel of niet op de stoelleuning liggen? Of is het een ongeschreven regel dat je alleen óf de linker óf de rechterleuning mag gebruiken?

En je flesje drinken? Moet die nou in het rechterbakje aan je stoel of in het linkerbakje?

De "fles-kwestie" was gauw opgelost....de vrouw naast me had haar drankje rechts dus bleef er voor mij ook alleen maar een rechter over en angstvallig hield ik mijn linkerarm binnenboord.

De film begon en de lichten dimden....Ik nam een graai in mijn popcornbak en de popcorn piepte tussen mijn tanden. De vrouw naast mij zuchtte....Was dat nou om mijn popcorn of was ze gewoon moe?

Ik draaide me naar links en trok een gek gezicht naar de vrouw (ja lekker belangrijk...het was donker...dus dat zag ze vast niet...ehm...toch?)

Ik draaide mijn flesje cola open, stak mijn rietje erin, nam een paar slokjes en draaide de dop er weer op (met het rietje nog in het flesje)

De film was niet slecht....is er uberhaupt een slechte film met Johnny Depp?...en tig kleine gepofte maiskorrels later voelde ik mijn lippen niet meer van het zout.

In het donker greep ik mijn flesje, draaide het dopje eraf en wilde een grote slok nemen tot ik mij realiseerde dat er een rietje in zat. Ik had verwacht dat het rietje er door het koolzuur wel uit zou schieten dus hield ik het flesje vast bij mijn mond.

Inderdaad...het rietje schoot eruit hoor....in mijn rechterneusgat inclusief wat coladruppels. Ik schoot in de lach om mijn eigen domheid en dankte God op mijn blote knietjes dat het ooit een goed idee was geweest om in een bioscoop de lichten uit te doen zodat ik nu niet vreselijk voor paal stond met een colarietje in mijn neus.

Nou ben ik pas ziek geweest en af en toe moet ik nog wel es even hoesten....Waarom proberen we in de bioscoop onze hoest te onderdrukken terwijl we weten dat het dan eigenlijk alleen maar erger wordt?

Het ergste is dat je weet dat iedereen onthoudt waar "je zit'.....zodra de lichten weer aangaan draait iedereen zijn kop om, om te zien wie die "irritante" hoester was.

 

De film was afgelopen, de lichten gingen aan en ik probeerde zo nonchalant mogelijk te kijken.

"Je ziet er niet uit!" zei mijn man en hij keek met afkeurende blik naar mijn kleding.

(Leuk hoor, zwarte kleding omdat dat zo lekker "afkleed" , maar met 30 spikkeltjes popcorn, velletjes van de mais en zoutkristallen lijk je dus gewoon op een gespikkelde beer)

Zwijgend liepen we naar de auto. Morgen maar weer gewoon tv....

 

(Zo zie je maar weer....als je van vakantie terugkomt heb je geen tijd meer om nog leuke dingen te doen....alleen maar wassen, wassen, wassen, mail lezen, je boodschappen en voor je het weet zit je weer in de gewone "sleur")

Maar goed...hier alsnog deel 2 van onze vakantie!

 

Mijn man stond op ontploffen.....Woedend beende hij naar de receptie waar de dame achter de balie direct het bordje met de openingstijden van de airco opviste maar dit keer zou er weer een monteur gestuurd worden.

Om af te koelen (letterlijk én figuurlijk) besloten we om nog gauw een duik in het koele (nouja,....koel? Het leek wel badwater! Op lichaamstemperatuur mét een luchtje.....van de zonnebrand welteverstaan!) water te nemen.

Vol goede moed besloten we ons om te gaan kleden voor het avondeten maar zodra ik het lichtknopje in de kamer aandeed zag ik nog net iets over mijn muur rennen.

"Was dat wat ik dacht dat het was?" Het beest verschool zich in de kier onder de deurpost en bleef zitten waar hij zat. Ik besloot om te doen alsof ik niets gezien had.

Onze kamer leek toch iets koeler...dus gingen we wat vrolijker naar de eetzaal dit keer.

We hadden ook inmiddels wat leuke gezellige Nederlanders ontmoet en onze kinderen vermaakten zich dan ook prima met dit gezelschap.

De Rotterdammer die met zijn zus én ouders in het hotel zaten hadden ook nog een spectaculair verhaal:

Ze waren 's nachts wakker geworden van gefladder.....De jongen én zijn zus hadden een eigen kamer en de ouders zaten op de kamer ernaast. Nou was de jongen echt niet voor een kleintje vervaard (1 meter 90 lang, 100 kilo en voetbalde bij de Feijenoord jeugd) maar hier had hij toch even niet van terug!

Hij dook onder zijn laken (en zijn zus deed hetzelfde!) en belden in lichte paniek naar de kamer naast hun dat er een raar dier in de kamer zat?

Pa kwam ze redden....maar toen de kamerdeur openging was het vreemde beest nergens meer te bekennen?

De hele kamer werd doorzocht...maar de "vogel was gevlogen"....

Toen de zus de volgende dag de kamerdeur opendeed had ze hem weer gevonden: de vleermuis vloog haar recht in het gezicht en achtervolgde haar de hele hotelgang door.

Op zich niet zo vreemd....want precies op hun balkon zat ....een vleermuizennest.

Als je op het terras zat keek je er precies op uit en zodra de schemering inviel kwamen de ellendelingen naar buiten.....wel 20 !!!!

Een andere Nederlander vond twee dode vleermuizen op zijn balkon en ik kreeg weer visioenen van hele stammen met Ebola en andere maffe ziektes waarbij de Mexicaanse griep zou verbleken.

We besloten gezellig te gaan kaarten en toen mijn man terugkwam van de kamer fluisterde hij me toe:

"Er zat een gek beest achter Rowan's hoofdkussen!"

"Zát?" vroeg ik, "of zít?"

Hij schudde zijn hoofd....."toen ik het kussen weghaalde was ie weg. Het was een soort hagedis...of salamander"....

We besloten niets te zeggen....ik zou wel een smoesje verzinnen om het bed weg te kunnen trekken en zo gezegd zo gedaan.

Natuurlijk was onze kamer wederom bloedheet en ook de koelkast had veeeeel beter een magnetron kunnen zijn....Het bed werd van de muur getrokken en er schoot als een pijl een salamander onderuit.

Met een groot glas ving mijn man behendig het dier en zetten hem onderaan het gebouw weer in het gras (maar eerst nog maar even een foto ervan gemaakt)

 

 

Om half 3 sliepen we nog niet....dus dit keer ging mijn man wederom naar de balie en eiste dat die airco (en jaja...de koelkast weer werden vervangen)

Ik zal jullie een hoop details besparen....maar er kwam een man van de technische dienst....

Die verving vervolgens onze minibar voor de minibar die het de eerste week ook al niet deed zodat we dus weer onze "oude, niet werkende minibar" weer terughadden. Ook werd er met een schroevendraaier hard op het rooster van de airco geslagen en naar het resultaat kunnen jullie wel raden: Niks noppes nada!

 

Ondanks de enorme hitte probeerden we dus maar het beste uit de vakantie te halen en hebben dus het prachtige amfitheater bezocht.

 

 

Daarna hebben we nog wat "rondgehangen"...

 

 

Nou hadden we gezien dat je op het strand met een zogenaamde "banaan" achter een speedboot kon meevaren en ook hadden we parachutes gezien waarmee je kon "para-sailen"....

Dochterlief (zucht.....stom kind...die wil altijd rare dingen doen...van wie zou ze dat hebben?) wilde parasailen en mijn man keek mij hoopvol aan.

Ik voelde de bui al hangen en bedacht zo snel mogelijk hoe ik daar nou onderuit kon?

Er viel een korte stilte....en ik opperde: "Uhm...mensen zijn gemaakt om te lopen...en om niet te vliegen?"

Mijn man speelde voor vrijwilliger: "Ik ga wel met haar"....

Nou, dát moest ik zien, want mijn man heeft al hoogtevrees als hij op een krant staat?

We stapten met zijn allen op de boot en mijn man en dochter werden in een reddingsvest gesnoerd en na het checken van alle touwen gingen ze...de lucht in!

Wát een lef!!! Zo vlogen ze een kwartier lang achter onze boot aan, soms hoog, soms laag en zwaaiden ze nou uit vreugde of wilden ze naar beneden?

Elke minuut keek ik of ik kon ontdekken of ze het "wel leuk" vonden maar een kwartier later kwamen ze beiden weer vrolijk aan boord.

Oef.....ik was weer opgelucht! Dat was echter van korte duur....want mijn jongste zei (zomaar opeens...?) : "Ik wil ook!"

Omdat ik echt geen zin had in gezeur zei ik: "ja...dan gaan wij wel samen als je morgen nog steeds wil".

Je raadt het al...het kleine monster bedacht zich niet!

Ik moest eraan geloven! Hoe kon ik zoooo dom zijn??

Ik dacht dat het grootspraak was....en dat ie de dag erna echt niet meer zou willen!!! Jammer joh....hij bleef volhouden!

In de boot werd ik in een vest gehesen en vastgehaakt aan de parachute. Mijn zoon kwam voor mij te hangen en ik klemde mijn benen voor de zekerheid een beetje om hem heen.

Natuurlijk hoor je dramaverhalen.....over die vrouw die de week ervoor mooi naar beneden was gekletterd en het maar tenauwernood had overleefd.

De parachute boven me trok al aardig aan me en ik vroeg me af of het nu te laat was om in God te gaan geloven?

Enkele seconden daarna vlogen we onder een parachute over de Middellandse zee.....en zagen onder ons de zee met zijn verschillende kleuren blauw en we zagen zelfs een koei van een schildpad!

De tijd "vloog" voorbij en eenmaal weer op de boot voelde we ons stiekem een beetje een held!

 

 

Al met al een enerverende vakantie met ups en downs...en de airco? Ach....na anderhalve week hebben we het maar opgegeven...en ook de minibar hebben we afgeschreven.

En nu??

Aftellen voor de volgende vakantie....

Turkije...land van de zon, zee, strand, lekker fruit, gezellige mensen en noem maar op....maar toch dit keer met een kanttekening...

 

Op 17 Juli vertrokken we naar Side, Turkije en het begon gelijk al goed:

We stapten het vliegtuig in en zochten naar onze stoelen op rij 21 maar...daar zaten al mensen?

Een wat ouder Turks echtpaar met twee volwassen dochters staarden ons niet begrijpend aan en ik besloot om onze tickets te laten zien.

Ach god, dacht ik nog, die oudjes zijn gewoon ergens gaan zitten, en ik diepte uit mijn tas de tickets op waar toch echt duidelijk de rijen op vermeld stonden.

De man trok zijn wenkbrauwen op en haalde uit zijn broekzak eveneens de vliegtickets en liet mij tot mijn grote verbazing zijn tickets zien: Oók rij 21 !

Een angstig gevoel overviel mij: Ik zou toch niet in het verkeerde vliegtuig zijn gestapt???

De stewardess schoot ons te hulp en ging er met mijn tickets vandoor, kwam even later weer terug en nam ook de tickets van het echtpaar mee.

Daar stonden we dan....in een vol vliegtuig, mensen die er langs moesten en geen plek?

De consternatie werd alleen maar groter toen er nóg een stel achter in het vliegtuig hetzelfde probleem hadden!

Twee Turkse meisjes fluisterden me toe: Deze plekken zijn nog wel vrij...waarom ga je daar niet zitten?

We vonden precies 4 plekjes en gingen gauw zitten. De Turkse meisjes gniffelden, ik keek ze verbaasd aan.

"De stewardessen klagen dat ze hier in Rotterdam erg dom zijn geweest en dat de vliegmaatschappij daar vast de schuld weer van krijgt!" verklaarden ze. Handig...zo'n persoonlijke tolk...!

De stewardessen liepen driftig door het gangpad en zagen tot hun opluchting dat wíj in elk geval  een plekje hadden...maar voor het gezelschap achterin was niet zo één-twee-drie een oplossing?

Uiteindelijk vertrokken we een kwartier later dan gepland en stegen we eindelijk op!!

3 Minuten later kneep het Turkse meisje naast me in paniek in mijn arm ...."ik ben bang" fluisterde ze me toe.

"Ik ook!" fluisterde ik terug, "voor blauwe plekken!".

We raakten in gesprek en vroeg ze naar goede tips, leuke Turkse zinnetjes en het werd een leuke heenreis hierdoor.

Op het vliegveld in Turkije ging alles vlotjes....visum kopen (hoe bedoel je....onzin-belasting) en door de douane.

Bij de uitgang van het vliegveld stond een Turkse man ons al op te wachten om ons in zijn airco-busje naar ons hotel te brengen.

De man zat op zijn praatstoel en vertelde over zijn vriendin in Nederland en al gauw waren we op onze échte bestemming: Hotel Corolla!

De bagage werd naar onze kamer gebracht (we hadden een familiekamer, twee kamers aan elkaar geschakeld) en dat was een beetje een teleurstelling: Onze kamer was niet in het hotel, maar lag in een gebouwtje een stuk verderop op twee hoog (met kapotte lift...zucht)

Erg kaal, twee tweepersoonsbedden, een kastje voor de tv en een linnenkast.

Maar goed...we waren er uiteindelijk niet voor de kamer maar voor het land dus besloot ik gauw wat bagage in de kasten te gooien.

We doken vroeg ons bed in....

en werden ook weer net zo vroeg wakker van....de allesverzengende hitte!

Welke idioot had de airco uitgezet? Maar bij inspectie van de airco zagen we dat deze helemaal niet uit stond en nog steeds op 15 stond.

Hm.....die moest dan maar wat kouder! Mijn man schoof hem naar 10 (en ik een paar minuten later toen hij niet keek naar 5) en we vertrokken richting eetzaal.

Wat een gigantische drukte! Overal waar je keek waren mensen...binnen, buiten op het terras en zo liep ik met mijn bordje met een pannenkoekje die de rugslag deed in een plasje olijfolie zoekend naar een plekkie.

Toen we eindelijk zaten stond er een ober naast ons:

"Was wollen Sie trinken?"

Even knipperde ik met mijn ogen! Okee, okee....ik ben niet de allerslankste op de wereld, maar ik zag er toch niet uit als een Oost-Duitse kogelstootster?

Vriendelijk knikte ik hem toe en vertelde hem in mijn beste Duits dat ik een Nederlander was.

Hij knikte net zo vriendelijk terug en vroeg mij wederom in het Duits wat ik nou drinken wilde.

Domme ober, dacht ik nog, maar het werd nog veeeel erger.

Het personeel sprak géén Engels...alleen Duits, en de hotelgasten bleken voor 70 procent uit Duitsers te bestaan!

Ook buiten op straat in de winkeltjes werden we vrolijk aangesproken:

"Hallo, möchtest du ein Tasche kaufen?"

Ik antwoordde steevast in het Engels: Sorry...I don't understand...I don't speak German!

Waren ze nou helemaal gek geworden daar?

Uiteindelijk delfde ik het onderspit. Als je wat wilde kopen, bestellen of krijgen moest je er wel aan geloven en zo kwam het dat ik op dag 2 als een échte Duitser door het leven ging.

 

Over dag 2 gesproken:

Onze airco (standje 5 graden) was alles behalve koel. Ook de minibar (veredelde naam voor het piepkleine koelkastje op onze kamer) was zelfs kokend heet en er kwam een lucht uit of er ooit een geit in was geslacht.

Mijn man besloot om bij de balie even te melden dat de boel het waarschijnlijk niet deed zodat er iets aan gedaan kon worden.  

Ik liep vrolijk met hem mee (hee, ik deed alles om die warmte te kunnen ontlopen op onze kamer, waar het inmiddels zo'n 38 graden was) en toen we ons verhaal deden (jaja...in het Duits!) pakte de baliemedewerker een bordje van de balie met de volgende tekst:

Airco: 16.00- 21.00 und 23.00-04.00

Ik denk dat mijn mond even openstond want ik proefde een vliegje op mijn tong een minuutje later.

Waren ze nou helemaal gek geworden???

De kranten stonden er bol van: Hittegolf aan de Middellandse Zee en zij gingen ons doodleuk vertellen dat er geen airco op onze kamer was????

Ik voelde een acute aanval van woede-vlekkies opkomen en probeerde me de website voor de geest te halen waar deze "aanbieding" op had gestaan.

De minibar zouden ze naar laten kijken....

Inmiddels liep het zweet ons in de slippers en er was nergens een koel plekje waar je je terug kon trekken.

Ook in de lobby van het hotel was geen airco....

Er zat niets anders op dan te zwemmen, zwemmen en nog eens te zwemmen!

Op dag vier kwamen we tot de conclusie dat onze airco het ook niet deed op de voorgeschreven tijden!

En ohja...voor ik het vergeet: Ook de leuke glijbanen hadden een bijsmaakje: die waren maar twee keer per dag een half uurtje open! De rest van de dag werd het afgesloten met een hekje wat op slot ging.

De vervangen minibar deed het ook niet....en we twijfelden of deze dus wel echt vervangen was?

Op maandag besloten we toch maar iets te gaan doen ondanks de warmte, anders zou het wel een heel saaie vakantie worden!

We stapten in een Dolmus (busje) en lieten ons naar Manavgat rijden. Daar was een grote markt én de bekende Manavgat waterval was hier dus dat was ook wel een bezichtiging waard!

Vier Nederlandse/ Turkse dames achterin de Dolmus wisten wel waar wij uit moesten stappen.

(Tip: Luister NOOIT, maar dan ook helemaal NOOIT naar Nederlanders die wel weten waar je uit moest stappen!!!!)

Bij de betreffende halte wezen ze ons aan welke kant we op moesten gaan...

Zo'n half uur later kregen we toch echt het idee dat we niet helemaal goed zaten....en vragen naar een "market" was zinloos.

We werden doodleuk naar een supermarkt gestuurd.

Bazaar proberen dan?

Ook nu ontdekten we dat er toch wel erg veel winkeltjes in Manavgat Bazar heten.

Toen we eigenlijk al op wilden geven ( 3 flessen drinken en een ijsje later) vonden we de markt.

Overdekt met lappen stof om de zon tegen te houden (Uhm....weten die mensen niet dat de warmte zo niet weg kan?) liepen we tussen de vele kraampjes door.

Alles wat daar te koop was hadden we bij ons in de straat al gezien en eigenlijk nog veel goedkoper ook?

Weg met die markt!!! Op naar de watervallen!!!

Met een andere bus gingen we naar de watervallen (wat overigens meer op de ingang van een attractiepark leek) maar eerlijk is eerlijk: Wat was dat water geweldig koud!!!

We knapten helemaal op, ploften op een terrasje (waar overigens ook gewoon het water overheen sijpelde) en keken en luisterden naar het geraas van de waterval.

Op een bepaalde plek stroomde het water van de rivier over de stenen (met echt sterke stroming!) en dit was zó koud dat het echt pijn aan je voeten deed!

(En zagen menig slipper voorbij drijven in het water, van mensen die hun slippers niet uit hadden gedaan en eigenwijs hadden gedacht dat die stroming wel mee zou vallen)

Nou..laat ik het zo zeggen: Een slipperwinkeltje daar was een gat in de markt, want eenmaal weggespoelde slippers waren echt voor altijd kwijt!)

Helemaal opgeknapt gingen we terug naar ons hotel en kwamen daar aan in....een bloedhete kamer met een net zo'n warme minikoelkast!

 

Morgen verder...