Ik ben nog jong. (Nouja, ik dénk dat ik nog jong ben...want mijn spiegels thuis zeggen toch echt dagelijks tegen me: Hallo Sharpei in de maak.......

Maar goed, in mijn hoofd denk ik dat ik jong ben met alle gevolgen van dien.

Zie ik een bal? Dan móet ik daar tegenaan trappen. Of loopt er iemand met een diabolo....dan móet ik even diabolo-en.

Nou en...zou je zeggen. Wat is daar nou mis mee? Nou, niks. Helemaal niks. Alleen beperkt deze afwijking zich niet tot "veilige" dingen.

Heb je wel eens een 41-jarige op een éénwieler gezien? Of kan je je daar uberhaupt iets bij voorstellen?

Of op stelten? Of op een skateboard? Of....op skates?

Nou kon ik vroeger (vroegáh...) behoorlijk skaten en was het niet zo dat men altijd zegt dat je bepaalde dingen nooooit verleert?

Kan iemand die persoon dan even voor mij opzoeken...daar heb ik namelijk nog een appeltje mee te schillen!

Laat ik bij het begin beginnen:

Nog niet zo lang geleden was ik op een rommelmarkt en zag daar een paar rollerskates staan.

 

De krengen stonden er vrolijk op de kraam en riepen me zachtjes: Pas mij! Pas mij!!!

Dát was het moment waarop ik natuurlijk had moeten zeggen: hahaha nee hoor...die tijd is geweest!

Maar nee, spontaan deed ik mijn schoenen uit en probeerde de rechterskate aan (hebben jullie dat nou ook, dat je ene voet een piepklein stukje groter is dan de andere?)

Op de onderkant van de skate stond met gouden letters de maat gedrukt: maat 39 (en ik heb toch eigenlijk maatje 40)

Maar...de skates pasten (nouja ..de rechter dan) en ik vroeg wat de skates moesten kosten. Ik mocht de moordmachines uiteindelijk meenemen voor 25 euro en ik ging akkoord.

Nu denk ik: domdomdomdom....want waarom zou iemand splinternieuwe skates (1 maal gedragen) voor maar 25 euro verkopen? Of...nog een hint: éénmaal gedragen???

Maar ik was enthousiast en vroeg niet naar de motieven.

 

Tja..daar zat ik dan...op de bank en in de hoek van de kamer een doos met skates die me vrolijk aankeek.

Ach...verzekerde iedereen me, als je er weer eenmaal opstaat dan skate je zo weg.

Zondag was het zo ver...ik had de buurvrouw gecharterd om mee te gaan en die stond dan ook enthousiast (en vooral erg stevig!) op haar skates op mij te wachten.

"Ehm..stel je er niet te veel van voor hoor" verzekerde ik haar, " ik kom waarschijnlijk niet eens de straat uit op die krengen!"

Aan haar gezicht kon ik zien dat ze me niet geloofde en ze grinnikte.

Ik schoof voorzichtig mijn voet naar voren en al gauw zag ik eruit als een circusartiest die zijn evenwicht probeerde te bewaren op het slappe touw.

Maar ik zou me niet laten kennen! Ik was JONG! Ik kon dat ook gewoon nog!

Aan het eind van de straat voelden mijn benen alsof ik zojuist de marathon van New York had gelopen en mijn gezicht was bedekt met een masker van (angst) zweet.

"Gaat het nog?" vroeg de buurvrouw bezorgd.

"Tuurlijk!" antwoordde ik en zag een kleine afdaling in de weg.

Ik probeerde nog vaart te verminderen maar te laat....ik klapte voorover op mijn handen en linkerknie.

Uiteraard had ik wel polsbeschermers om (ik ben blond...niet achterlijk!) maar mijn knie kwam vol op het asfalt terecht.

Ik stond op, klopte het stof van mijn kleren (en keek snel om me heen hoeveel mensen me hadden zien vallen!) en ging weer in de skate-houding staan.

In mijn broekspijp voelde ik nattigheid maar het was mij de eer te na om midden op straat mijn witte klutsknie te gaan staan bekijken! Desnoods kwam ik dan maar met een bloederige "oorlogswond" thuis hoor.

"Kom op buuf, verder!" riep ik en deed weer een poging om vooruit te komen.

Inmiddels speelde elk rampenscenario zich in mijn hoofd af: Wat ik natuurlijk nu weg zou skaten...moest ik ook weer terugskaten om thuis te komen!

Ik zag mezelf al op mijn sokken naar huis lopen dus besloten we een kort rondje (wat voor mij de ronde van Vlaanderen leek) te skaten voor de "eerste" keer (ehmm..wie zegt dat er een tweede keer komt?)

Op stukjes asfalt ging het redelijk en via het park bij mijn huis kwamen we bij de laatste hindernis: het fietsbruggetje.

Zoals altijd stond daar wat hangjeugd en we keken elkaar verschrikt aan.

Op je plaat gaan en een gat in je knie hebben was tot daar aan toe....maar om van een fietsbruggetje af te skaten, vreselijk op je dikke reet vallen en gruwelijk worden uitgelachen door een stel nog strak in het vel zitten tieners ging ons echt te ver.

Het hele stuk dan weer terug skaten? De buurvrouw wist een korte weg.

(Eigenlijk weet je als iemand zegt dat er een "kortere" weg dat je daar niet naar moet luisteren, want waarom hadden we die weg dan niet al gelijk genomen?)

De "kortere" weg was een weg over kleine keitjes ...echt idéaal voor skates (NIET!)

Zo kluunden we naar mijn huis en toen ik eenmaal mijn voordeur zag wilde ik net als de Paus de grond welkom kussen. Nog in de voortuin trok ik mijn skates uit en binnen deed ik de skates braaf weer in het plastic en in de doos.

Ik schreef met grote sierletters op een stuk papier: Prachtige skates, éénmaal gedragen! en plakte dit op de doos. Het is bijna koninginnedag....

 

Skate voorzichtig,

Kashbah

Ik maak geregeld de grap: Ik ben gek op kinderen.....gekookt, gebakken en gegrild  en natuurlijk is dat maar flauwekul, maar af en toe komt er eens zo'n kind bovendrijven waarvan je denkt:

Ik had je op Marktplaats gezet als je van mij was!

Dat heb ik nu dus met dat kind van de Corendon-reclame! Wat een ongelooflijk gruwelkind is dat! Ik kan dat rotstemmetje echt niet meer horen!!  

Vakansjie...ik wil op vakansjie!!! Als ik haar moeder was nam ik haar zeker mee op vakantie (en nam dan vervolgens een enkeltje voor haar en voor mezelf een retourtje!)

De manier waarop ze "Vakantie" molesteert tot "vakansjie" plus het feit dat deze reclame minimaal 312 keer per week wordt uitgezonden maakt van mij een gruwelijk monster die het liefst de stembandjes van deze olijke kleuter door zou willen knippen!

Gek is dat, met reclame...ik let altijd op details en dat is echt niet altijd in het voordeel van de maatschappij waar de reclame voor gemaakt wordt!

Zo ook met Zalando (de schoenen). Op mijn televisie verschijnt een kudde blote mensen (why? God, why?????) die compleet zinloze dingen doen die dus echt helemaal geen drol met schoenen te maken hebben en het wordt nog erger: Een blondje zegt dan stralend in de camera;

"En thuisbezorgen en terugsturen zijn gratis!"

Ehmm....ZIJN gratis? Moet dat niet gewoon "IS" gratis zijn!?

Ik loop nu dus nog liever op hoefijzers dan op schoenen van Zalando, en dat alleen maar door die idiote reclame!

En vakansjie? Alles prima en wel....maar als dat betekent dat ik misschien dat mini-monster met die grafstem tegen zal komen dan boek ik wel duurder bij Arke.nl!

 

Maar soms...héél soms zijn dingen toch beter dan je had gedacht!

Zo won ik op Twitter een "gouden ring"....Jaja...je leest het goed. Er was een actie van een bedrijfje dat zichzelf PandhuisH (Pandhuis Hooidrift in Rotterdam) noemde en natuurlijk deed ik mee.

Groot was mijn schrik (en blijdschap) toen ik zag dat ik de winnares was.

Tja...er had wel een fotootje op gestaan maar of het wel "echt" goud was was natuurlijk maar de vraag.

Ik verwachtte er dan ook niets van, (dan kon het ook niet tegenvallen, toch?) en wachtte netjes op een berichtje van ze.

Dat bericht kwam al snel en niet veel later had ik iemand aan de telefoon die mij feliciteerde.

Het bedrijfje zat niet ver van me vandaan dus besloot ik om de "prijs" maar zelf te gaan halen (je weet nooit of iets kwijtraakt in de post, toch?)

Mijn TomTom vertelde me precies hoe ik er komen moest en een half uur later stond ik daar voor de deur.

Slik....zouden ze me wel herkennen? Zouden ze uberhaupt wel van de actie afweten?

Ik kon nog terug...maarja...stel je voor dat er inderdaad zo'n mooie gouden ring op me lag te wachten?

Voorzichtig ging ik naar binnen en ik werd gelijk herkend! Mijn Twitter-foto (ondanks dat deze foto op een enorm goede dag is genomen en ik in het echt veeeel afzichtelijker ben) leek dus toch een beetje op me en na een heel leuke speech/gedicht van meneer Ben achter het loketje was het moment dan daar: de Ring!

Ik voelde me de Lord of the Ring toen ik toch écht zo'n mooie gouden ring aan mijn vinger kreeg (en mocht zelfs nog kiezen voor het geval dat de gewonnen ring niet zou passen!)

Ik ben nu dus de eigenaresse van een supermooie ring en ben er echt superblij mee!

 

Zelfs nu nog geeft @pandhuish op Twitter prachtig mooie sieraden weg (en het enige wat je ervoor hoeft te doen is ze te Followen op Twitter!) dus mocht je bekend zijn met Twitter, zoek ze dan zeker eens op!

 

Tja...soms is reclame echt...en soms nepper dan nep.

Neuh...ik geloof nog steeds niet alles wat ik lees of aangeboden krijg, maar als er dan eens zoiets gebeurd als bij deze gouden ring dan maak ik ook graag "reclame" voor zo'n eerlijk bedrijf!

Nogmaals Pandhuis Hooidrift in Rotterdam, hartstikke bedankt voor mijn prachtige sieraad, ik ben er geweldig blij mee!

Nu alleen nog op vakansjie  

 

Ik hou van grappen. Gemene grappen, zwarte humor, bij mij mag je eigenlijk over alles grappen maken.

Humor is een manier om met drama om te gaan vind ik! Dus als ik dan op Twitter lees dat zeilmeisje Laura het zeilen heeft opgegeven omdat ze is ingehaald door een Japanner op een dienblad kan ik een glimlach niet onderdrukken....

Humor mag over alles! Over God, over Allah, over gehandicapten, blondjes, dikke mensen, lelijke mensen, Belgen enz. (en ik pas toch zelf ook in een aantal van deze categorieën hoor!  )

Ik haal zelf met regelmaat "grapjes" uit en kan er ook heeel goed tegen als men dat es terugdoet!

Zo heb ik ooit es een wedstrijd uitgeroepen waarbij je wel heel bijzondere prijzen kon winnen;

Een heerlijk ontbijtje (en heb toen een cracker, losse hagelslag en een klodder boter in een envelop gesmeerd), een jaar lang bloemen (de winnaar kreeg een zakje bloemzaadjes) en een weekend Wenen (deze winnaar kreeg een bos uien)..dat zijn de dingen waarom ik in een scheur kan liggen en die de sleur van het dagelijks leven kunnen doorbreken.

 

Toegegeven, je maakt geen vrienden zo, dus jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik verleden jaar op mijn verjaardag opeens allemaal gruwelijke verjaardagskaarten kreeg met...bloemen erop!

Het is algemeen bekend dat ik bloemen HAAT! Ik kreeg kaarten uit Groningen, Amsterdam, Rotterdam, Eindhoven en weet ik veel allemaal met de meest idiote teksten erop zoals:
Van je tante Betsy, omdat je zo van bloemen houdt!

Of: groeten van Ome Cor en maak er een fijne dag van!

Heel grappig allemaal...helemaal omdat ik dus echt geen tante Betsy of Ome Cor heb!!!

Het duurde eventjes en toen begreep ik eindelijk dat deze kaarten van "mijn forum" kwamen en dat ze met zijn allen vreselijk hun best hadden gedaan om deze kaarten vanuit heel Nederland naar me toe te sturen!

Uiteraard kon ik het weer niet laten, mieterde alle kaarten in een vaas met water, maakte er een foto van en zette deze op mijn forum met de tekst:

Bedankt voor de bloemen, ze staan er mooi bij in deze vaas!

(en ook hiervoor proberen ze me nog steeds terug te pakken! grinnik)

 

En nu is het bijna weer zover: 1 April....

Ze kennen me inmiddels lang genoeg om te weten dat dat voor mij niet zomaar een datum is. Dat is een dag waarop ik ongegeneerd mensen mag irriteren, treiteren en dwars mag liggen.

De laatste 1 April grap (die ze waarschijnlijk allemaal nog wel weten...sorry sorry) was een mailtje die iedereen binnenkreeg met hun eigen emailadres als afzender en met de volgende tekst:

Hallo allemaal,

Ik wil even aan jullie doorgeven dat ik van emailadres ben veranderd. Vanaf 01-04 heb ik niet meer het mailadres: xxxxxxxx@xxxx.nl  maar zal ik alleen nog reageren vanaf: domblondje@hotmail.com

Hartelijk bedankt allemaal!

 

In de mail stond hun eigen emailadres die zou veranderen en onderaan de tekst hun eigen naam.

Briesend van woede reageerden ze op de mail, schreven een gepeperde mail terug, klikten op "verzenden" en.....kregen deze mail gewoon zelf binnen.

Het was even uitzoeken hoe alles moest, maar ik heb er vreselijk veel lol van gehad.

Iedereen was ervan overtuigd dat ze waren gehacked grijnsssss

 

Maar goed....1 April nadert....en ik heb voor dit jaar nog niet echt concrete plannen, maar ben zeker van plan een aantal mensen behoorlijk te jennen...

Ik las dat in Engeland in 1981 de organisatoren van een marathon melding maakte dat ze een deelnemer kwijt waren. De man, een Japanner, zou gebrekking Engels spreken en verstaan hebben dat hij in plaats van 26 mijl, 26 DAGEN zou moeten lopen.

In de dagen erna belden honderden mensen naar de organisatie dat ze een Japanner in de Engelse hoofdstad hebben zien lopen!

 

Meesterlijk dus! Maar goed, ik hou me aanbevolen voor gruwelijke, leuke, flauwe en jennende grappen.

Misschien kun je me inspireren en mocht je een vriend/in van me zijn....ehmm....ik kan niet beloven dat ik dit jaar "niks" doe... (mailen kan naar: kashbah@chello.groepweb.nl)

Groetjes en 1 April voorzichtig....

Ik ben ouderwets. Tenminste, dat denk ik, want de nieuwste gadgets en technische hoogstandjes komen hier pas in huis als mijn kinderen dat "Flintstone" apparatuur vinden.

Maar ik doe natuurlijk vreselijk mijn best om me niet vreselijk bejaard te voelen en vraag dan zo nu en dan eens iets over "pingen" , hyves, Facebook en Twitter.

Inmiddels heb ik ook een andere foon (met internet, Twitter en de hele app. business) dus dat houdt me aardig bezig!

En net als ik het onderdeeltje "market' snap....komt er wel weer wat nieuws voor in de plaats!

Spelletjes downloaden op je mobieltje (yesss, dat lukte zomaar in één keer!) en dan zegt mijn dochter opeens: "Hee ma, weet je wie ik op mijn ping heb?"

(Eerst dacht ik nog dat ze een nieuwe Chinese vriend had...maar ping bleek iets heel anders te zijn)

Sterker nog: Pingen is een werkwoord. Ik ping, jij pingt (zij ping-uin?)

Ik ben er inmiddels achter....pingen is een soort msn op je telefoon. (Voor de echte digibeets onder ons: msn is een soort telefoongesprek op je computer)

En nét nu ik ook eindelijk weet wat ze daarmee bedoelt zegt ze: ik moet even een DM sturen.

Ehhm...say what?

Gek word ik van al die afkortingen, ping, dm, pm, retweet, tweet, twit, msn en noem ze maar op.

En dan wil het nog niet eens hebben over de afkortingen die ze gebruiken in hun berichten en die ze vervolgens ook naar mij sturen (vergetend dat hun moeder uit 1970 komt, je weet wel....toen er nog dinosauriërs waren  )

Want wat moet ik in godsnaam met het volgende bericht:

Ma, ga zo ff naar L4A , dus hoef niet te w88 met et+

 

Het duurde even, maar toen begreep ik de boodschap: Ma, ik ga zo even naar Elvira, je hoeft niet te wachten met eten.

Je moet gestudeerd hebben om die woorden en afkortingen te snappen.

Ik vind het sowieso een Godswonder hoor! De jeugd tegenwoordig weet helemaal niks meer!

Zo hebben mijn kinderen nog nooit gehoord van : een valies, residentie, tijk, allengs, gecompliceerd of narcist. Maar vraag ze iets over een "Android" mobiel en ze weten alles?

Heb je wel eens de gemiddelde boodschap gezien van een tiener?

"Me zus en ik ginge naar de Mek om ff een burger naar binnen te jensen. Toen kwam er een goser die beef zocht. Ik zei nog: zoek je fitti mattie?

(Ik denk nog: Beef en de Mac (echt rundvlees hoor...moet kunnen!) Maar dat is dus niet echt wat ze bedoelen!

Beef is weer ruzie....en Fitti is een gevecht. Ik spreek tegenwoordig dus ook niet alleen maar Nederlands, ik spreek gewone mensentaal....en jongerentaal. Zo heeft mijn jongste zoon er een handje van om in plaats van hele woorden letters te gebruiken die hij te pas en te onpas in zijn zinnen gooit. Denk dan aan zoiets als:

Eee jongen...wat doe JIJ? (en dan met een vette nadruk op het woordje JIJ....alsof er nog 19 man in de kamer staat)

Maar ook andere letters zijn favoriet in combinatie met klanken:

Aaaayyy non....ik ZEG je...(inderdaad ja...wéér die klemtoon op een compleet idioot woord)

Maar goed, zo stom als ik Twitter vond (hoe interessant kan dat nou zijn....dat mensen jou gaan vertellen wat ze aan het doen zijn?) zo verslaafd ben ik nu.

Ik lees, tweet en retweet wat af op een dag en als een echte expert in het Twitter-gebeuren maak ik iedereen wegwijs op Twitter en voel me de Twitter-koningin in mijn omgeving.

Zojuist las ik op Twitter dat mijn dochter was opgesloten in de vriezer op haar werk (grinnik) en zo blijf ik een beetje bij op mijn leeftijd hahaha...

 

Twitter, Twexit, Tweeps.....Als ik die woorden zo es bekijk, dan lijken het wel dierengeluiden. Een soort van onomatopee...kijk dátwoord ken ik dan weer wel!

Ik ga proberen om toch af en toe weer eens iets te plaatsen hier.

Ik mis het wel een beetje....en bovendien krijg ik soms heel leuke reacties (dankjewel o.a. Pascal) waardoor ik denk dat het toch wel de moeite is om weer es wat te doen.

Morgen zal ik hier dus zeker zitten en weer es wat "vertellen" hahaha

Ik hoop dat jullie weer net als vroeger willen lezen hier en af en toe es een boodschap voor me achter willen laten.

Tot morgen!

Wij zijn echte gamefanaten hier! En dan gamefanaat in de grootste zin van het woord:

Van monopoly tot scrabble tot klaverjassen en pokeren maar ook op de computer kunnen we ons mannetje aardig staan!

 

We hebben dan ook bijna elk spelsysteem wel in huis:

Nintendo DS, Playstation 2, Playstation 3, Wii, Gamecube en noem maar op!

We spelen dan ook regelmatig de nieuwste spellen maar ik betrapte mezelf erop dat ik sinds de aanschaf van onze PS3 niet meer zo vaak speelde.

Reden? De meeste spellen zijn echt specifiek voor mannen: oorlogje spelen, voetballen en horrorspellen met zombies, vechten en schieten....

Ik ben dus een beetje verwend wat betreft de spellen...ik wil graag entertained worden!

Nou kreeg ik laatst het spel "Heavy Rain" in handen.....

De titel deed me weinig en gaf ook maar weinig informatie weg over het spel en de leeftijdsgrens van 18 jaar deed me vermoeden dat dit weer zo'n "ikmoetdomwegschietenopzombies" spel zou zijn....

Niets is minder waar!

Ik vind het geweldig...ik ben helemaal verkocht!!!

De beelden zijn zó realistisch, grafisch erg mooi (zelfs zo erg dat ik gisteren gewoon echt serieus medelijden had met één van de hoofdfiguren!)

Vandaag weer de hele middag zitten spelen (mét publiek!) Mijn dochter van 18 en haar vriendje van 19 zaten ademloos toe te kijken en gaven instructies waar ik moest zoeken.

Het is alsof je naar een film zit te kijken! Beiden waren dan ook erg teleurgesteld toen ik om half 6 het spel weglegde om eten te gaan maken hahahaa...

Wat er dan zo geweldig is aan het spel?

Eigenlijk alles!

 

Er is een seriemoordenaar actief die het op onschuldige kinderen heeft voorzien.

Je bent meerdere personages die samen allemaal één verhaal vormen. De rode draad in dit verhaal is de seriemoordenaar (de Origami killer) die natuurlijk gestopt moet worden.

Zo ben je onder andere:

Een prive-detective, een jonge vrouw, een FBI agent én een vader waarvan het zoontje wordt vermist.

 

Elk personage komt voor keuzes te staan: Mag je zoontje éérst tv kijken en daarna zijn huiswerk doen of ben je streng en moet hij het gelijk doen?

En als je de FBI agent bent: Heb je de juiste aanwijzingen gevonden en heb je je werk wel serieus genomen?

En....nog belangrijker....wat zijn de consequenties van jouw keuze?

Er is geen goed of fout...er is alleen maar jouw keuze!

Het spel verloopt dan ook anders als je andere keuzes maakt (wat het allemaal nog spannender maakt!)

Zo zet ik het spel wel eens stop om goed over mijn te maken keuze na te denken!

 

Dit is dus echt een spel voor iedereen!

De leeftijdsgrens van 18 jaar vind ik zelf ietwat overdreven, 16 jaar zou meer passen bij dit spel.

Het taalgebruik is niet uitzonderlijk grof en ook krijg je geen overdreven beelden te zien van bloed, moord en dergelijke.

Wat ook grappig is aan het spel is de besturing van Heavy Rain!

Het gebruik van de joystick doet een beetje aan de Wii denken.....er zijn situaties waarin je een pak sap uit de koelkast pakt die je eerst voor gebruik moet schudden....en dus moet je de joystick...ook schudden!

De besturing is duidelijk maar ook hier geldt weer dat het allemaal nét een beetje anders is dan je gewend bent!

Sommige dingen moet je nou eenmaal met beleid doen! Als je je "zoon" naar bed brengt gooi je natuurlijk de deur niet dicht...maar die trek je zachtjes dicht! Om aan te geven dat je bepaalde dingen "zachtjes" moet doen staan er stippellijntjes om de commandotoetsen in beeld.

Doe je het dan tóch hard....dan zal je zoon wakker worden.

Zo heb je dus veeeel keuzes te maken en zul je je dus door het hele spel heen afvragen of je de juiste keus hebt gemaakt!

Het spel is dus erg gedetailleerd en zeer realistisch!

(Dochter van 18: Zielig he mam....ik vind het zó zielig voor hem!!! zei ze, doelend op één van de hoofdfiguren)

Dat gevoel heb ik dus zelf ook wel een beetje....je zit zó in het verhaal en je wilt dus ook écht de moordenaar ontmaskeren.

Ik vind de Playstation 3 dus weer leuk! Heeeeeel erg leuk zelfs en kan niet wachten tot de kinderen naar bed zijn en ik het rijk alleen heb!

Wat mij betreft mogen er nog veeel meer van zulke spellen komen! Dit is niet het zoveelste schietspel waarbij je dus verder niet hoeft na te denken...dit vraagt veel meer van je:

- Intelligentie - Strategie - Snelheid van denken !!

 

 

 

 

Mijn jongste zoon hoort mij lyrisch praten over dit spel en toen we van de week bij de lokale speelgoedwinkel stonden zag hij zijn kans waar!

Hij pakte een PS3 spel (waar met grote letters opstond dat je toch echt 16 moest zijn terwijl hij zelf pas 10 is), trok zijn allerliefste gezicht en vroeg toen met zijn leukste stemmetje;
"Mag ik deze kopen van mijn verjaardagsgeld?"

Uiteraard antwoordde ik dat hij dan toch echt nog 8 jaar moest wachten!

Elk spel wat hij zo nodig wilde hebben had een vergelijkbaar etiket:

16 jaar en ouder.......18 jaar en ouder.....

Met elk spel wat ik voor hem afkeurde betrok zijn gezicht meer en meer!

Bij het vijfde spel werd ik wat pinniger: "Man...loop niet zo te zeuren..je bent te jong voor die spellen!"

"Maar waarom dan?" jengelde hij.

Eh...dat wist ik eigenlijk niet precies....waarschijnlijk het taalgebruik bedacht ik maar daar hoefde ik niet mee aan te komen bij hem. Op school hoorde hij de meest gruwelijke scheldwoorden in diverse talen dus antwoordde ik hem dit:

"Nou gewoon, in die spellen worden mensen vermoord, er wordt gescholden, er gebeuren gewoon gruwelijke dingen in die spellen waar jij dus te jong voor bent!"

Hij trok een spel uit het rek en met rode wangen riep hij: "En deze dan? Daar wordt helemaal niet in

ge-vermoord! Deze heb ik namelijk al gespeeld bij vriendje X. !"

Ik haalde mijn schouders op....wat ik nu ook zou zeggen zou me vast niet helpen...

Ik deed nog een poging:

"Ik wil dat je gewoon "leuke spellen" doet....gewoon voor jongetjes van 10 !"

Hij fronste en met een boos gezicht zei hij: Tjongejonge zeg...ik mag ook niks van jou!!!!

Als het aan jou lag moest ik nog een helm op als ik een boek ging lezen!!

Ik schoot in de lach (wat hem uiteraard nog bozer maakte)

Eenmaal thuis was hij het alweer vergeten en deed hij weer gewoon wat jongetjes van 10 doen:

voetbalplaatjes ruilen!

 

 

 

 

 

 

 

Ken je die film....Groundhog Day?  

Dat is die film waarin een man elke dag exact hetzelfde beleeft. Elke dag ziet hij op de hoek van de straat dezelfde man lopen die hem op dezelfde manier groet....De eerste tien dagen zegt hij netjes gedag terug.....de dag daarna slaat hij hem in elkaar (de volgende dag begint het toch weer opnieuw)

 

Zo'n dag had ik dus gisteren!

Ik werk in de thuiszorg en moest gisteren invallen voor iemand anders en kwam daardoor bij een "nieuwe" cliënt.

Ik stelde me netjes voor aan de oudere dame die verrast op mijn naam reageerde:

" Oooh..." riep ze uit, "ik heb een nicht die ook zo heet! Die is getrouwd met een kapitein maar die zijn naar Canada geemigreerd!"

Ik reageerde geinteresseerd: Goh...nou, misschien zitten ze dan nu wel bij de Olympische Spelen! grapte ik tegen haar.

Ze glimlachte vriendelijk terug en bood me een kopje koffie aan.

Zodra de koffie voor me stond vroeg ze me: "Hoe heette je ook alweer?"

Beleefd stelde ik me nog eens voor en bij het horen van mijn naam zei ze: Oooooh, das makkelijk te onthouden! Ik heb een nicht die zo heet!!! Ze woont niet meer hier hoor...haar man is kapitein en ze zijn verhuisd naar Alaska. Eh...nee...niet Alaska....

Ik twijfelde....zou ik Canada zeggen? Of gewoon de oude dame in haar waarde laten en het haar zelf laten oplossen?

"Canada!" riep ze uit.

Ik knikte vriendelijk en zei: Goh...dat is niet naast de deur zeg!

Ik pakte het theelepeltje van mijn schoteltje en roerde in mijn koffie. Ze vertelde over Indonesie...dat ik daar écht eens heen moest omdat het zooo mooi was en dat er daar 4 eilanden lagen naast elkaar die ik niet mocht missen!

Ik nam een slokje koffie en verslikte me bijna toen ze zei:

"Goh....jouw naam zal ik wel niet vergeten!!! Ik heb een nicht die ook zo heet!"

Ik hield de koffie in mijn mond en vergat het door te slikken.

"Ze is verhuisd hoor" vertrouwde ze me toe. "Ze is namelijk getrouwd met een...een...."

Fronsend keek ze voor zich uit.

Ik hield me in....ik wilde CANADAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA roepen....maar knikte vriendelijk en afwachtend.

Na het stofzuigen moest ik weer gaan zitten van haar.

"Ik had je koffie moeten geven!" zei ze beschaamd.

"Dat heeft u gedaan hoor!" zei ik vriendelijk maar desondanks ging ze toch weer nieuwe koffie zetten.

"Wil je een koekje?" Ze hield de bus koeken voor mijn gezicht en inmiddels maakte ik voor de vijfde keer hetzelfde grapje: Nee hoor, dankuwel, ik heb al zo'n dikke kont!"

Ze lachte. (voor de vijfde keer inmiddels)

Hmm...dat was wel ideaal publiek natuurlijk, bedacht ik. Je vertelt gewoon nonstop hetzelfde grapje...en niemand die doorheeft dat je dat al tig keer gezegd hebt!

Ze begon over de eilanden bij Indonesie voor de derde keer en ik begon er zowaar de lol van in te zien!

Enthousiast riep ik: Ooooh...bedoelt u die vier eilanden bij elkaar daar???   "

Verrast keek ze me aan: "Ken je die?"

"Ja hoor,loog ik, daar heb ik al veel over gelezen!"

Ze knikte goedkeurend naar me...zo'n slimme hulp had ze nog nooit gehad!

Toen ze wederom over haar nicht begon maakte ik haar verhaal af:

"Ja..je hoort vaak dat zulk personeel naar het buitenland verhuisd...Canada en zo"

Ze keek me bewonderend aan....Ik steeg met de minuut in haar achting!

Ze keek op de klok: "Heb je trek in koffie?"

Ik vertelde haar dat ik dat écht al had gehad en ze bood me een koek aan.

De wijzers leken voorbij te kruipen....en ik dook haar badkamer in om nu toch echt eens wat werk te verrichten.

De grond van de badkamer was bezaaid met flessen...maar waar ik ook keek: géén schoonmaakmiddelen?

"Mevrouw, waar kan ik uw schoonmaakmiddelen vinden?" vroeg ik.

"Heb ik niet" zei ze...het is hier schoon zat! Ik keek het aftandse flatje rond. Toegegeven...het zag er schoon, maar wel oud uit.

"Wat kan ik dan voor u doen" riep ik vertwijfeld uit. Zal ik afwassen, kleren wassen, strijken?

"Ga maar lekker zitten hoor' zei ze...ze pakte de bus van tafel en keek me aan:

"wil je misschien een koek?"

 

 

 

 

 

 

Een workshop koken...of "kookclinic" zoals men dat zo mooi noemt is helemaal in!

Nou had ik in December meegedaan met een gedichtenwedstrijd waarbij zo'n kookclinic te winnen was en tot mijn grote verbazing werd ik tot één van de winnaars gekozen.

De exacte prijs:

- Met drie vrienden (of vriendinnen natuurlijk) naar deze kookclinic Spaans koken!

Geweldig en het duurde niet lang of ik had drie vrijwilligers (hahaa) die dat wel mee wilden maken!

Mijn vriendin (die bij mij in de straat woont) wilde graag mee en een vriendin uit Leiden met haar man wilden ook wel eens leren hoe je nou Spaans moest kokkerellen!

 

We hadden geluk want het was redelijk aan te rijden (zo'n drie kwartier) en met een (nu nog) lege maag gingen we op pad. De vriendin uit Leiden (plus man) arriveerden korte tijd na ons op de plek van bestemming dus wat ons betrof konden we beginnen!

 

De kokkin (bekend uit een landelijk dagblad) en haar dochter schonken een drankje voor ons in en het was nog even wachten op de andere kandidaten. (Er zouden die avond 3 prijswinnaars met elk 3 vrienden komen, dus in totaal 12 mensen)

 

Tot zover ging het goed..........maar vanaf dat moment begon alle "ellende"....

De recepten die we zouden maken werden besproken en ik voelde al nattigheid:

- Romige soep van blauwe schimmelkaas met peer (?? wie verzint zoiets?)

- Kip met sinaasappelsaus en knoflookaardappelpuree (? NEEEEEE gééén sinaasappelsaus over mijn kip!!!)

- Kroketjes met chorizo

- Chocoladelolly's en nog diverse andere chocoladegerechten

 

Ach, dacht ik nog...je moet alles eens proberen en vol goede moed gingen we aan de slag.

Per viertal kregen we een recept te maken (wij kozen de kroketjes) en dat leek me nou geweldig!

Want als je eenmaal wist hoe je kroketjes zelf moest maken kon je dat thuis later natuurlijk nog es herhalen met kip, groenten, kruiden en weet ik veel wat nog meer!

 

Ik las vluchtig het recept door en mijn vriendin J was alvast begonnen.

In de keuken (die we dus moesten delen met de andere kandidaten) was het een drukte van jewelste. Iedereen graaide naar de ingredienten die we moesten delen met elkaar (heeeel handig...een kilo bloem waar iedereen iets van nodig heeft...zou het nou niet handiger geweest zijn als iedereen gewoon alvast afgemeten deeltjes had?)

Ik begon hardop te lezen wat er allemaal in het pannetje moest en even later stond J. druk te roeren.

Daar stonden we dan.....3 man met de armen over elkaar....en 1 druk aan het roeren.

Nu het water......nu de bloem....zal ik de melk maar afmeten?

Ik pakte een maatkannetje en begon de melk af te meten.

Het volgende ingredient op het lijstje was bouillon. Waar haalde ik nou zo gauw bouillon vandaan??

Mijn ogen vlogen over de tafel en opeens kon ik me herinneren dat ik daar een voor mij onbekende fles had gezien. Er stond tekst in het Frans op (shit....had ik nou maar opgelet op school vroeger) en aan het etiket kon ik zien dat het bouillon moest zijn.

J. had inmiddels spierballen van het roeren en wachtte met smart op de bouillon.

Ik pakte het maatkannetje weer en spoot een half liter bouillon in de kan totdat er een stem door de keuken sneerde:

"heb je daar wáter bij gedaan????" De kokkin keek me met grote ogen aan.

"Ehm..nee?" antwoordde ik hulpeloos. (moest daar water bij dan? waar stond dat dan?)

"Daar moet water bij hoor....nu heb je voor wel 30 liter bouillon daar afgemeten!"

Ze trok het maatkannetje bij me vandaan en riep met afschuw: "Heb je daar al iets anders in afgemeten?"

Ditmaal fluisterde ik bijna onhoorbaar: "Ehm..ja...de melk..."

Met een gezicht vol afschuw keek ze me aan: "Weet je wat dat kost??????? Die fles kost 20 euro hoor!!!!!"

 

Het schoot eruit voor ik er erg in had:

"Ohja? Nou, zet maar op de rekening" blafte ik terug.

Voor mij stond het vast: dit zou geen gezellig avondje meer worden!

J. stond nog steeds driftig te roeren in het pannetje met brij en wij (andere drie) stonden erbij en keken ernaar.

Het was niet dat we niks wilden doen...maar we kónden niks doen.

Een kwartier later stonden we dus nog steeds met de armen over elkaar toe te kijken hoe de inhoud van het pannetje langzaam maar zeker in ragout veranderde.

Ik las het recept nog eens door....dit konden we toch onmogelijk met zijn vieren gaan doen??

Dit was het werk van één...maximaal twee personen?

Volgens mij kwam de kokkin ook tot deze conclusie want na een tijdje sprak ze ons aan en vroeg of we alvast één van de desserts wilden maken.

Nou, dat leek ons wel wat en we kregen een nieuw recept in onze handen gedrukt:

Chupa chups...ofwel lolly's maken!

Ach ja...het was niet wat ik in gedachten had toen ik aan Spaans koken dacht, maar hey...we hadden tenminste wat te doen!

Dit was het recept: (ongelogen!)

cruesli

gemengde noten

chocolade

stokjes

 

Gooi de cruesli en noten door elkaar, giet hier de gesmolten chocolade overheen, stokje erin en hard laten worden.

 

????? Was dit een grap? Dit is toch geen koken???

Mijn vriendin D. fluisterde: er is te weinig chocola? Er moeten nog meer desserts gemaakt worden met die chocola, dus hoe moet dat nou?

Ik raadpleegde de kokkin: we kunnen de stokjes nergens vinden...en er is niet genoeg chocola?

We moesten het er maar mee doen, antwoordde ze en ach....het konden toch ook pindarotsjes worden??

Mijn vriendin kwakte de cruesli en noten in een bakje, goot de chocola eroverheen en schepte met een lepel de mini hondendrolletjes op aluminumfolie.

Eén van de andere prijswinnaars (die waarschijnlijk uit een plaats als Bloemendaal kwam gezien het accent)

kirde bij de aanblik van de 20 drolletjes op het folie : Oh wat prachtig zeg...het lijkt wel kerstversiering!!!

D. was me voor...."Ohja? zei ze, volgens mij lijkt het meer ergens anders op"

Ook ik kon niet achterblijven: "Nou...ik weet niet wat u met kerst aan de muur heeft hangen dan...maar dan denk ik dat ik het wel thuis vier...."

De sjieke dame ging verder: "Wat kunstig zeg....zijn jullie daar nou lang mee bezig geweest?"

"Ohja...vreselijk lang!" kirde ik terug. "Ik ben er gewoon moe van, het was zoveel werk!"

D. schoot in de lach....en gaf me een veelbetekende blik. Hieruit begreep ik dat de kokkin achter me stond.

Het maakte me niks meer uit....dit was gewoon een drama avond....niks gezellig, niks samenwerking en al helemaal niks Spaans!

De kokkin voelde volgens mij nattigheid en begreep zelf ook wel dat dit een fiasco was. Ze kwam daarom naar ons toe en vroeg op kinderlijke wijze aan D. en mijzelf: "Willen jullie anders zelf mayonaise maken??"

D. begon te stralen. "Ja!!! Leuk....dat doe ik thuis ook wel eens en ben benieuwd of ik het goed doe!"

Enthousiast keek ze mij aan...."Oh, dat vind ik écht leuk" zei ze.

"Nou meid...ga jij dat toch lekker maken, ik kijk wel hoor....dan leer ik nog es wat" zei ik en ik knipoogde naar haar.

Verwachtingsvol stond mijn vriendin naast de kokkin en ik bleef kijken naar hoe je dat nou maken moest.

De kokkin pakte een maatkan, goot deze vol met olie, mosterd en eigeel en zette er een staafmixer in.

Ze keek mijn inmiddels stomverbaasde vriendin aan en zei toen de historische woorden:
"Druk maar op het knopje".....

 

Ik onderdrukte een aanval van hysterisch opkomende lach en zei toen: "Ja, druk maar....dat kan jij wel!"

Mijn vriendin begon te lachen.....en ook ik kon het nu niet meer inhouden.

 

Wat een ongelooflijk idiote avond....en toen moesten we nog aan tafel!

We hadden inmiddels behoorlijk dorst gekregen van het lachen en vroegen dus om een drankje maar dat bleek wonderbaarlijk op te zijn....(heel vreemd...want wij vieren hadden echt nog niks gehad behalve dan een alcoholische versnapering)

Ja, zei de kokkin doodleuk, ik had verwacht dat jullie meer alcohol zouden drinken! (ehm....girlfriend...we zijn allemaal met de auto hoor...wát denk je zelf?)

Het eten was zoals we dachten: blauwe schimmelkaas met peer smaakt dus ook echt naar schimmel met peer...Het enige wat echt lekker was waren de kroketjes (dankje J. en H.)

Ook ons toetje...de pindarotsjes  smaakten prima.

De kip had ik graag weg willen spoelen met een drankje, maar ja...dat verhaal kennen jullie al...

 

Eindconclusie:

Op ons avondje SPAANS koken hebben we heerlijke pindarotsjes gemaakt én mijn vriendin weet inmiddels hoe ze een staafmixer moet gebruiken.

OLÉ!

 

Eigenlijk vind ik er geen zak aan....heel dat Kerstmis niet.

Ik ben niet gelovig (en Kerst heeft nou eenmaal een religieuze geschiedenis) en bovendien hebben we Sinterklaas al...dus weg met die onzin!

Maar ééns in de zoveel tijd, als er sneeuw valt, als ik lekkere warme chocomelk heb (met een toefje slagroom natuurlijk) en alles lijkt op tijd te lukken (een betaalbare boom op de kop kunnen tikken, kadootjes liggen ingepakt mooi te wezen onder de boom, kerstkaarten donderen niet om de haverklap van de muur) dan heb ik er wél zin in.

Dit jaar heb ik weer eens zo'n jaar....Ik heb dan ook bloedig op mijn raam zitten schilderen zodat je als je langs mijn huis loopt getrakteerd wordt op een raamgroot schilderij in kerststijl natuurlijk!

Ook de boom staat zowaar en raakt voor het eerst in tijden geen plafond waardoor de piek wel een knakworst lijkt en ook de naalden zitten er nog aan!

 

Het hele plaatje klopt dus.

En dat klopt nou net niet! Want er gaat altijd wel iets fout....of de kransjes zijn er uitgevreten door onze visite of de kat hangt in de ballen....

Ik zit dus met angst en vrezen de kerstdagen af te wachten.....en hee....als je dan toch op het "noodlot" wacht....waarom dan niet gelijk het noodlot aantrekken?

 

Ik keek mijn dochters aan: "Zou het niet grappig zijn om iemand in Nederland een kerstkaart te sturen die we helemaal niet kennen?"

Mijn dochters keken me ongelovig aan...."Ja...en dan? Wat hebben we daar nou aan?" antwoordde de oudste dochter.

Ik trok mijn gemeenste gezicht: Neeeee.....we sturen een kaart maar zetten er gewoon onze naam en adres onder! Kijken of we een kaartje terugkrijgen

 

Mijn dochter schoot in de lach...Nee mam...dat ga je niet écht doen!!!! riep ze.

Eigenlijk dom van haar....want natuuuuurlijk gaat haar moeder dat doen!

"Roep eens een plaatsnaam" riep ik naar de oudste.....en "roep jij eens een straatnaam waarvan je denkt dat ie veel voorkomt!" riep ik naar de jongste...

En zo kwam het dat we verleden week op www.telefoongids.nl domweg een plaatsnaam invulden.....een straatnaam waarvan je weet dat die er in elke plaats is....en zo kwamen we aan een naam en een adres.

Met liefde hebben we ons adres op de kaart gezet en de envelop beschreven...

En nu maar wachten.....krijgen we een kaart terug of niet?

Wat zullen die mensen nou denken?

Hee Piet...is dat niet een nicht van jou? Of joh...is hij niet van de voetbal?

En goh...woonden zij niet in...???

Ik zou die gezichten van die mensen wel willen zien....

Maar goed....lieve lieve C.S. uit A.....het is maar een grapje...maar wie weet....houden we er nog een leuk "kaartcontact" aan over...grijnsss

 

 

 

Vanmiddag even mijn tante en oom bezocht...

Ben ik net onderweg, gaat mijn mobieltje!
Jaja blabla...Skyradio hoor ik nog net....mijn hart stopt...(ademen trouwens ook) en het enige wat ik nog kan wauwelen is....ehh...ja...eghhmm..... oh?
Of ik meegedaan heb met een prijsvraag?
Ja....(met zoveel denk ik!) maar ik zeg: Ja....maar van schrik weet ik nu niet meer precies met wat?
"Iets van Finland" ? zegt de mevrouw aan de andere kant...
Koortsachtige probeer ik te bedenken wat dat ook alweer was?
Een date met een rendier? Skivakantie? Een gewei voor 6 personen??

Stamelend antwoord ik dat ik inderdaad heb meegedaan en kort daarna zegt deze mevrouw:
Nou...gefeliciteerd! Jij gaat 8 dagen naar Finland én met een excursie de Kerstman bezoeken!

Nu stotter ik nog meer....: oooh echt?????????? Oooh wauwww///ik ben zo blij mevrouw...ik zou u wel willen zoenen!!!
De mevrouw lacht...ik nu zelf ook!
Alle gegevens worden doorgenomen en het wordt zo snel mogelijk allemaal geregeld..
En ohja....we vertrekken al op 17 Januari!

Ik heb dus een berg te regelen morgen!!!!
Uhm...iemand nog een tip waar ik moonboots, een skipak en thermo-ondergoed kan krijgen tegen een spotprijsje?